Tractatus super Psalmos 5.15.1
Quidquid ab homine petit, non sibi prodest, sed homini. --Hominem, non quod officio ejus in aliquo eguerit, instituit; sed quia bonus est, participem beatitudinis suae condidit et rationale animal in usum largiendae suae aeternitatis vita sensuque perfecit, et hoc ex ipsius dictis absolute intelligitur.
PL 9, 269C神が人に求めるものは何であれ、神自身のためではなく、人のためになる。――神は人を、その務めを何かの点で必要としたから設けたのではない。善であるがゆえに、自らの幸福に与る者として造り、理性ある生き物を、自らの永遠を分け与えるために、生と感覚をもって完成させた。このことは、神自身の言葉から完全に理解される。
Tractatus super Psalmos 5.15.2
Ait enim: Et nunc Israel, quid Dominus Deus tuus poscit a te, nisi ut timeas Dominum Deum tuum, et ambules in omnibus viis ejus, et diligas eum, et servias Domino Deo tuo ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota virtute tua, et custodias praecepta Domini Dei, et justificationes ejus, quae ego praecipio tibi, ut bene sit tibi (Deut. X, 12 et 13) ?
PL 9, 269C実際、神は言っている。「そして今、イスラエルよ、汝の神である主は、汝に何を求めるのか。汝の神である主を畏れ、そのすべての道を歩み、彼を愛し、汝の心のすべて、汝の魂のすべて、汝の力のすべてをもって、汝の神である主に仕え、私が汝に命じる主なる神の掟とその義の定めを守り、汝が幸いであるようにすること、それのほかに何があろうか。」(申命記10:12、13)
Tractatus super Psalmos 5.15.3
Nullum a nobis, nisi innocentiae et religionis et fidei obsequium Deus postulat. Amari se a nobis exigit, non utique amoris in se nostri fructum aliquem sui causa ipse percipiens, sed amore ipso nobis potius, qui eum amabimus, profuturo.
PL 9, 269D神が我々に求めるのは、無垢と崇敬と信仰の奉仕のほかにはない。神は我々に愛されることを要求するが、それは、我々の自らへの愛の何らかの実を自らのために受け取るためではもとよりなく、むしろ、その愛そのものが、彼を愛する我々の益となるためである。
Tractatus super Psalmos 5.15.4
Nam amari se, sibique nos obsequi, idcirco ut nobis bene sit, expetit, ut digni beatitudinis suae ac bonitatis suae munere per meritum amoris sui et obsequii judicemur.
PL 9, 270A実際、神が愛され、我々が彼に従うことを求めるのは、我々が幸いであるためであり、彼への愛と従順の功によって、我々が彼の幸福と善の賜物にふさわしい者と判定されるためである。
Tractatus super Psalmos 5.15.5
Bonitatis autem usus, ut splendor solis, ut lumen ignis, ut odor succi, non praebenti proficit, sed utenti.
PL 9, 270A善の用いられ方は、太陽の輝きや、火の光や、樹液の香りのように、与える者のためにならず、用いる者のためになる。
Tractatus super Psalmos 5.15.6
Quod ergo sumus, profectus noster est potius quam ejus qui nos in id quod sumus instituit; quia Deus bonorum eorum quae in se sunt aeterna non invidens ( Seu, invidus), in sensum nos atque usum beatae suae bonitatis assumit.
PL 9, 270Aそれゆえ、我々が今あるということは、我々をそうあるものとして設けた者にとってよりも、むしろ我々自身の進歩である。神は、自らのうちにある永遠の善を惜しまず(別本では「妬まない者」)、我々を、自らの幸いなる善の感受と享受へと迎え入れるからである。