Tractatus super Psalmos 20.3.1
Aeternitatis spes nobis insita. Insitum et animas esse a Deo. Ut animae, ita carnis erit aeternitas. Distinguantur. Sitis David spiritalis.
PL 9, 401C永遠への希望は、我々のうちに植えつけられている。魂が神から出ていることもまた、〔我々のうちに〕植えつけられている。魂と同じように、肉にも永遠があるであろう。両者は区別されねばならない。ダビデの霊的な渇き。
Tractatus super Psalmos 20.3.2
Videre Deum sitit. --Oratio autem non tam verborum est, quam affectus: et idcirco subjecit, VERS. 3: Sitivit tibi anima mea, quam simpliciter caro mea. In terra deserta, et in invia et inaquosa.
PL 9, 401C神を見ることに渇く。――祈りは、言葉よりもむしろ情によるものである。それゆえ彼は付け加えた。「私の魂は汝に渇いた。私の肉はどれほど素直に〔渇いたか〕。荒れた、道なく水なき地で。」(詩篇62:3)
Tractatus super Psalmos 20.3.3
Deo igitur, penes quem fons vitae est, anima ipsius sitit, desiderio intenta potandi. Et quidem uniuscujusque mens ad cognitionem spemque aeternitatis naturali quodam fertur instinctu: quia veluti insitum impressumque omnibus sit, divinam inesse nobis animarum originem opinari, cum non exiguam coelestis, in se generis cognationem mens ipsa cognoscat.
PL 9, 402Aそれゆえ、命の泉を持つ神に、彼の魂は渇き、飲もうとの望みに張り詰めている。実に、すべての人の心は、ある自然な本能によって、永遠の認識と希望へと運ばれている。魂の起源が神的なものとして我々のうちにあると思うことは、あたかもすべての人に植えつけられ刻まれているかのようである。心自身が、自らのうちに天的な種族との少なからぬ親族関係を認めるからである。
Tractatus super Psalmos 20.3.4
Porro autem terrena haec corpora, quae ad vitiorum concreta materiam sunt, dum his quibus quasi naturaliter delectantur infecta sunt, desperant se consequi posse consortium munusque coeleste: quasi non et animae naturam vitia corporis, quibus oblectatur, inficiant; aut cum delectatio corporis redundet ad mentem, non et mentem secum corpus retrahat ad oblectationis affectum.
PL 9, 402Aところが、悪徳の素材から固まったこれらの地上の体は、自然に喜ぶかのようなものに染まっているので、天の交わりと賜物にあずかることができるとは望みを失っている。あたかも、体の悪徳が、体の楽しむものによって、魂の本性をも染めないかのように、また体の快楽が心にあふれるとき、体が心をも自らとともに快楽の情へと引き戻さないかのようにである。
Tractatus super Psalmos 20.3.5
Necesse est autem ut in eadem condemnatione sit voluptatis, quod in eadem est voluptate. Sed nos spiritalibus doctrinis eruditi, scimus et anima et corpori salutem a Deo esse datam, si modo post regenerationis gratiam mentis gaudiis sensus corporis imbuatur, id est, si non secundum carnem, sed secundum spiritum vixerimus (Rom. VIII, 4) : quia spiritus carnisque opera, secundum Apostolum (Gal. V, 19 et seq.) vitiorum et continentiae studiis distinguantur.
PL 9, 402Bしかし、同じ快楽のうちにあるものは、同じ断罪のうちにあらねばならない。だが我々は霊的な教えによって教えられ、魂にも体にも救いが神から与えられていることを知っている。ただしそれは、再生の恩寵ののち、心の喜びによって体の感覚が満たされる場合、すなわち我々が肉に従ってではなく霊に従って生きる場合である(ローマ8:4)。使徒によれば(ガラテヤ5:19以下)、霊の業と肉の業は、悪徳と節制への熱意によって区別されるからである。
Tractatus super Psalmos 20.3.6
Arduum autem, sed maxime verum est, aeternitatem ita corporis ut animae sperare. Et ideo ad sitim animae propheta subjecit: Sitivit tibi anima mea, quam simpliciter caro mea, nihil in se sub infidelitatis ambiguitate retinens incertum: sed ( Subaud. profitetur quod) tam simpliciter, quam anima Deo sitiens, et caro sua sitiat.
PL 9, 402Bしかし、魂と同じように体の永遠をも望むことは、険しいが、この上なく真実である。それゆえ預言者は、魂の渇きに、こう付け加えた。「私の魂は汝に渇いた。私の肉はどれほど素直に〔渇いたか〕」。不信仰の曖昧さのもとに、何一つ不確かなものを自分のうちに残さず、そうではなく(「彼が公言するのは」を補え)、魂が神に渇くのと同じほど素直に、自分の肉もまた渇くということである。
Tractatus super Psalmos 20.3.7
Sitit enim non corpori, sed Deo sitiens. Nam quamvis eum in deserto et in invio et inaquoso manentem necessitas ipsa naturae ad sitim corporis detineret: tamen etiam per has inediae et sitis passiones scit fidem probandam esse credentium; ut magis anima Deo, quam corpori sitiat, sitiens et corpori: quia neque fames, neque angustiae, neque ulla genera passionum a charitate Dei quae est in Christo sint Apostolum separatura (Rom. VIII, 35) .
PL 9, 402C実際、彼は体に渇くのではなく、神に渇きながら渇くのである。なるほど、荒れ野の、道なく水なき所にとどまる彼を、本性そのものの必然が体の渇きにとどめていた。しかし彼は、こうした飢えと渇きの苦難によっても、信じる者たちの信仰が試されるべきことを知っている。それは、魂が体にもまして神に渇くようになるためである。彼は体にも渇いているが、飢えも、苦難も、いかなる種類の苦しみも、使徒をキリストにある神の愛から引き離すことはないからである(ローマ8:35)。
Tractatus super Psalmos 20.3.8
Sitit ergo Deo sanctus. Et quid sitiat, psalmo alio testatus est, cum dicit: Sitivit anima mea ad Deum vivum, quando veniam et parebo ante faciem tuam (Psal. XLI, 3) Hoc animae desiderium, haec sitis spei ejus est, ut Dei sibi proveniat adspectus, ut quamprimum raptus in nubibus, Deo Christo obviam elevatus appareat.
PL 9, 403Aゆえに、聖なる者は神に渇く。何に渇くかを、彼は別の詩篇で証しした。「私の魂は生ける神に渇いた。いつ私は行って、汝の顔の前に現れるのか」(詩篇41:3)。魂のこの望み、この渇きは、彼の希望に属している。すなわち、神の姿が自分に臨むこと、できるだけ早く、雲の中に奪い去られ、神であるキリストを迎えに引き上げられて現れることである。