Tractatus super Psalmos 12.2.1
Christus Deus simul et homo. --Frequenter autem admonuimus, eam in psalmorum cognitione sensus nostri temperandam esse rationem, ut eum, de quo et per quem omnis prophetia est, ex Dei filio hominis filium natum meminerimus, et Dei naturam omnibus ante saeculis manentem in naturam hominis esse ex partu virginis genitam: ita ut naturae posterioris adjectio nullam defectionem naturae anterioris afferret; neque qui etiam homo esse coeperat, id quod ante hominem manebat, Deus scilicet, esse desineret.
PL 9, 348Aキリストは神であると同時に人である。――しかし我々は、しばしば注意してきた。詩篇の認識においては、我々の理解の筋道がこう整えられなければならない。すなわち、すべての預言がその者についてあり、その者を通してある、その者が、神の子から人の子として生まれたこと、また、あらゆる世の前からとどまっていた神の本性が、おとめの出産から人の本性のうちに生み出されたことを、心に留めるということである。それゆえ、後の本性の付加は、先の本性の欠落を何ももたらさず、また、人であり始めた者が、人の前にとどまっていたもの、すなわち神であることを、やめもしなかった。
Tractatus super Psalmos 12.2.2
Hic ergo assumens carnis nostrae fragilitatem, et manens suus atque noster, ita agit, orat, profitetur, exspectat omnia illa quae nostra sunt, ut in his admisceat etiam illa quae sua sunt: loquaturque interdum ex persona hominis, quia et homo et natus et passus et mortuus est; interdum autem omnis ei secundum Deum sermo sit, quia ex Deo homo, et ex Dei filio hominis filius exstitisset: naturae scilicet ejus confidentiam non oblitus in verbis, qua in assumptione licet hominis non carebat, et ita ex nobis atque ex infirmitate nostra humani sermonis consuetudine usuque loquens, ut ex se atque ex virtute sua quae Deo sunt propria et digna loqueretur, ut in praesenti psalmo cognosci potest, qui ita coeptus est.
PL 9, 348Aこうしてこの者は、我々の肉の脆さを引き受け、なお自らのものであり我々のものであり続けつつ、我々のものであるすべてのことを、そのなかに自らのものをも混ぜ合わせるように、行い、祈り、告白し、待つ。そして、あるときは人の人格から語る。人として生まれ、受難し、死んだからである。またあるときは、彼にとってすべての言葉は神に従ってある。神から人となり、神の子から人の子となったからである。すなわち、言葉のうちで、自らの本性の確信を忘れなかった。それは、人の引き受けにおいてさえ、彼が失っていなかったものである。そして、我々から、また我々の弱さから、人間の言葉の習いと用法をもって語りつつ、自らから、また自らの力から、神に固有でふさわしいことを語った。この詩篇においても、そのように始められているとおり、そのことが認められる。