Tractatus super Psalmos 16.7.1
Judaeorum miseria. Jerusalem ingredi vetantur. --Interjecto enim diapsalma, quae in impietatem populi essent mansura declarat. Mox namque et templi desolatio, et civitatis eversio, et ipsos illos captivitas consecuta est.
PL 9, 377Bユダヤ人の惨めさ。彼らはエルサレムに入ることを禁じられる。――ディアプサルマが挟まれて、民の不敬にとどまることになる事柄が宣言される。というのも、間もなく神殿の荒廃、都の滅亡、そして彼ら自身の捕囚が続いたからである。
Tractatus super Psalmos 16.7.2
Quin etiam nunc ingressu civitatis ejusdem, edicto romani regis inhibentur. Et cum deserta sanctorum sancta, et prophetias silere et placationum hostias deese, et dignitatem omnem deformatam ministerii levitici recordantur; conversi nunc, et fame verbi Dei et cibi salutaris affecti, ad solatium praesentium miserarium circumire sunt soliti civitatem.
PL 9, 377Bそれどころか、今なお彼らは、ローマ王の勅令によって、その都に入ることを禁じられている。聖なるものの中の聖なるものが荒れ果て、預言が沈黙し、宥めの犠牲が欠け、レビ人の務めの威厳がすべて損なわれたことを思い起こしつつ、向きを変えた彼らは、いまや神の言葉の飢えと救いの糧の飢えに襲われ、当面の惨めさ〔底本は miserarium。miseriarum と読む〕の慰めのために、都を巡り歩くのが常となった。
Tractatus super Psalmos 16.7.3
Id enim sequitur, VERS. 7: Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes, et circumibunt civitatem.
PL 9, 377B次のように続くからである。「彼らは夕べに向きを変え、犬のように飢えに苦しみ、町を巡り歩く」(詩篇58:7)。
Tractatus super Psalmos 16.7.4
Famem hujus temporis per prophetam alium denuntians dicit (Amos. VIII, 11) : Ecce induco famem super terram: non famem panis, neque sitim aquae; sed famem verbi, ut audiatur verbum Dei: impudentiam eorum ac rabiem in nuncupatione canum arguens, secundum illud: Libera me de ore leonis, et de manu canis unicam meam (Psal. XXI, 22) .
PL 9, 377B彼はこの時代の飢えを、別の預言者を通して告げて言う(アモス8:11)。「見よ、私は地に飢えをもたらす。パンの飢えではなく、水の渇きでもなく、神の言葉を聞くという、言葉の飢えである」。そして、彼らの厚かましさと狂暴を、犬という呼び名で責めている。「私を獅子の口から、私のただ一つのものを犬の手から救い出せ」(詩篇21:22)とあるとおりである。
Tractatus super Psalmos 16.7.5
Et hunc quidem habent interioris conscientiae suae dolorem, cum se dispersos, cum captivos, cum tributarios congemiscunt, sine templo, sine sacerdote, sine regno: et hoc postea quam in majestatis Dominum Salvatoremque mundi manus impias intulerunt.
PL 9, 377C彼らは、自らの内なる良心に、この痛みを負っている。自分たちが散らされ、捕らわれ、貢納する者となり、神殿もなく、祭司もなく、王国もないことをともに嘆くときである。しかもそれは、威光の主、世の救い主に、不敬な手を下したのちのことである。