Epistolarum libri decem 5.44.1
Dissimulati officii objurgatione morderis in epistola blandiore, qua tibi refero gratiam sermonis accepti, licet cogitarem illa potius amica esse colloquia, quae sponte tribuuntur: at in respondente referri magis necessariam vicem quam deferri spontaneam scriptionem.
PL 18, 253B受け取った言葉への感謝を返すこのやさしい書状の中で、あなたは、務めを怠ったという非難にちくりと咬まれる。私は、友の語らいとして本当のものは自ずから差し出されるものであって、返事をする者においては、自発の書状が差し出されるのでなく、必要な返礼が返されるにすぎない、と考えていたのである。
Epistolarum libri decem 5.44.2
Ego tamen ita affectus sum litteris proximis, ut nescire me fatear reddideris hoc munus an dederis. Verum cogita quid paginae tuae jucunditatis habiturae sint, quas non admonitus exhibebis; cum hae quoque mihi admodum gratae sint, quas rependis ex debito. Vale.
PL 18, 253Cしかし私は、先の書状にひどく心を動かされたので、あなたがこの贈り物を返したのか、与えたのか、わからないと告白する。だがよく考えよ。促されずに差し出す書状は、どれほどの楽しさを備えるだろう。負債から返してくれる書状ですら、私にはたいへん嬉しいのだから。健やかであれ。