Epistolarum libri decem 1.30.1
En tibi rusticum vix urbanis negotiis absolutum: cui volo pro nostra amicitia morarum culpam remittas. Neque enim laboris fuga indulsit quieti.
PL 18, 158Aほら、ここにいるのは、都の務めからやっと解き放たれたばかりの田舎者だ〔rusticum は書き手自身を言うと取った〕。我々の友情に免じて、遅れの咎を許してほしい。労苦を避けたことが、休息に耽らせたのではないからだ。
Epistolarum libri decem 1.30.2
Difficile est hinc abire, cum veneris: adeo si contemplari majestatem urbis nostrae velis, justo citius videbitur revertisse. Sed de hoc non laboro, quando ita es ingenio placabili inter reliqua virtutum, ut boni consulas errata leviora.
PL 18, 158Bここ〔ローマ〕から立ち去るのは、いったん来たなら難しい。ことに我々の都の威容をじっくり眺めようとするなら、帰りは当然よりも早く思えるだろう〔videbitur revertisse の係りは定かでない〕。だが私はこれを気に病まない。あなたは徳のほかの点のなかでも寛容な気質で、軽い過ちを善意に取ってくれるからだ。
Epistolarum libri decem 1.30.3
Illud orare impensius convenit, tanta ut animo tuo scribendi cura sit, quanto me amore dignaris. Vale.
PL 18, 158Bぜひ強く願いたいのは、あなたが私をどれほどの愛に値するとよしとしてくれているか、それと同じだけの書くことへの心づかいが、あなたの心にあってほしいということだ。健やかであれ。