Epistolarum libri decem 1.59.1
Mones amicitiae bonum scriptis frequentibus excolamus. Placet hortatio invitatrix religionis. Et, ut verum fatear, decus mihi est haec tua voluntas; amor enim maximi plus requirit.
PL 18, 167Bあなたは、友情の善を頻繁な書簡で育てようと促す。友情の務め〔religio〕へ誘うその勧めを、喜ぶ。そして真実を告白すれば、あなたのこの意志は私の栄誉である。実際、最も偉大な人の愛は、より多くを求める〔maximi の係りは定かでない。そう取った〕。
Epistolarum libri decem 1.59.2
Sed quod ais, me potius, qui sim vacuus publicae rei, istiusmodi vigiliam debere sortiri, aequum esse dissentio. Jam primum quod homo licentis otii scrutari vices commeantium non laboro: tuus honor vecturam litteris nisi invenit, facit.
PL 18, 167Cだが、あなたが、公務から解かれている私こそ、この種の不寝番を引き受けるべきで、それが公平だと言うことには、私は同意しない。まず第一に、私は閑暇の自由な者であるから、往来する者たちの順番を調べる労を取らない。あなたの栄誉は、書簡の運び手が見つからなければ、それを作り出す。
Epistolarum libri decem 1.59.3
Dehinc quod mihi iners desuetudo oblimat ingenium. Tibi impigro jamdiu negotii levatur usus loquendi. Ergo quo tu ad scribendum major copia, hoc ego dignior venia raritatis. Satisne videor his causis munitus in posterum? Memineris volo, quidquid a me sermonis acceperis, obsequii esse, non otii. Vale.
PL 18, 167C次に、私には、無為の疎遠が才能を鈍らせている。あなたには、久しく精力的な務めによって、言葉を使う習いが軽やかにされている。だから、あなたの書く余裕が大きいだけ、私の稀さへの赦しはふさわしい。これらの理由で、将来に対して十分守られたと見えるか。覚えていてほしい、あなたが私から受け取る言葉は何であれ、奉仕のものであり、閑暇のものではないことを。健やかであれ。