De Trinitate libri XII 1.31.1
Liber decimus. Quaedam Scripturae verba haereticis specie tenus faventia. --Decimi vero libri eadem est ratio, quae fidei.
PL 10, 44C第十巻。聖書のある言葉は、見かけだけ異端者たちに味方する。――第十巻の理は、信仰のそれと同じである。
De Trinitate libri XII 1.31.2
Nam quia ex passionis genere et professione quaedam per stultae intelligentiae sensum ad contumeliam divinae in Domino Jesu Christo naturae virtutisque rapuerunt; ea ipsa demonstranda fuerunt, et ab his impiissime intellecta esse, et a Domino ad protestationem verae et perfectae in se majestatis esse memorata.
PL 10, 44Cすなわち、受難という類と告白に属するある種のことがらを、彼らは愚かな理解によって、主イエス・キリストにおける神的な本性と力への侮辱へと引きずったので、それらそのものが、彼らによって最も不敬虔に解されたこと、また主によって、自分のうちの真にして完全な威光の宣言のために語られたことを示さねばならなかった。
De Trinitate libri XII 1.31.3
Namque his sibi dictis, ut religiose impii sint, blandiuntur: Tristis est anima mea usque ad mortem (Matth. XXVI, 38) ; ut longe a beatitudine atque incorruptione Dei sit, in cujus animam dominans metus tristitiae imminentis inciderit: qui etiam usque ad hanc precem consternatus fuerit passionis necessitate: Pater, si possibile est, transeat calix iste a me (Ibidem, 39): et sine dubio timere videretur perpeti, quod ne pateretur oraverit; quia patiendi trepidatio causam attulerit deprecandi: in tantum vero infirmitatem ejus obtinuerit vis doloris, ut in ipso crucis tempore diceret: Deus, Deus meus, quare me dereliquisti (Matth. XXVII, 46) ? qui etiam usque ad querelam desolationis suae, passionis acerbitate commotus, auxilii inops paterni, spiritum in hac voce emiserit cum dixit: Pater, commendo in manus tuas spiritum meum (Luc. XXIII, 46) ; et exhalandi spiritus trepidatione turbatus tuendum hunc Deo patri commendaverit; quia commendationis necessitatem desperatio securitatis exegerit.
PL 10, 44Cなぜなら、彼らは、次の言葉によって、敬虔を装って不敬虔であることに満足しているからである。「私の魂は死ぬばかりに悲しい」(マタイ26:38)。悲しみが迫るなか、支配的な恐れが魂に降りかかった者は、神の幸いと不滅性から遠い。その者は、受難の必然によって、次の祈りに至るまでうろたえた。「父よ、できることなら、この杯を私から過ぎ去らせよ」(マタイ26:39)。疑いなく彼は、耐えないようにと祈ったことを耐えることを恐れているように見え、耐えることへのおののきが、退けを求める理由をもたらした。苦痛の力は彼の弱さをそれほどまでに占め、十字架の時にまさにこう言うほどであった。「わが神、わが神、なぜ私を見捨てたのか」(マタイ27:46)。見捨てられたことの嘆きに至るまで、受難の苦さに動揺し、父の助けを欠いて、彼はこの声で息を引き取った。「父よ、私の霊を汝の手にゆだねる」(ルカ23:46)。息を吐き出すことのおののきに乱され、この霊を守ってもらうために父なる神にゆだねたのであり、ゆだねる必要は、安全への絶望が求めたのである〔と彼らは考える〕。