Homiliae 5.4.1
Ὅθεν εἰ καὶ σὺ τοιοῦτόν τι πέπονθας ἀνθρωπίνως, θάρσησον ἡμῖν πρὸς τὸ ἀμέριμνον ἐντὸς γὰρ ἡμερῶν ἑπτὰ πάντως αὐτῆς ἐπιτυχεῖν σε ποιήσω. ταῦτα ἀκούσας ἐγώ, εἰς τὸν ἐμοῦ σκοπὸν ἀποβλέπων ἔφην· σύγγνωθί μοι μὴ πάνυ πιστεύοντι μαγείαν ὑφεστᾶναι· πολλῶν γὰρ πολλὰ ἐπαγγελλομένων καὶ διαψευσαμένων ἤδη πεπείραμαι. πλὴν δυσωπεῖ με καὶ εἰς ἐλπίδας ἄγει ἡ σὴ ὑπόσχεσις. δέδοικα δὲ ἐνθυμούμενος, μὴ ἄρα οἱ δαίμονες τοῖς μάγοις ἐνίοτε πρὸς τὰ κελευόμενα οὐχ ὑπείκουσιν.
「『それゆえ、もしお前も人間らしくそのようなことに苦しんでいるのなら、安んじて憂いを捨てるがよい。七日のうちに、必ずお前にその女を得させてやろう。』これを聞いた私は、自分の目当てに目を向けながら言った。『魔術というものが実在するとは、私はまったく信じていないのだが、許してほしい。多くの者が多くのことを約束しては、すでに欺いてきたのを私は経験している。ただ、お前の約束は私を当惑させ、希望へと導く。だが私は、思うに、ダエモーンが魔術師の命ずることに時として従わないのではないかと恐れている。』」