Homiliae 12.11.1
Ὁ δὲ Πέτρος ἀκούων ταῦτα ὑπὸ συμπαθείας ἐδάκρυσεν, καὶ εὐθέως τοῖς συνοῦσιν γνησίοις ἔφη· ταῦτα εἴ τις πεπόνθει θεοσεβής, οἷα ὁ τούτου πέπονθεν πατήρ, εὐθέως τῷ τῆς θεοσεβείας λόγῳ τὴν αἰτίαν προσῆπτεν ἐπιγράφων τὸν πονηρόν· οὕτω καὶ τοῖς ταλαιπώροις ἔθνεσιν συμβαίνει πάσχειν, καὶ ἀγνοοῦμεν οἱ θεοσεβεῖς. ταλαιπώρους δὲ αὐτοὺς εὐλόγως εἴρηκα, ὅτι ἐνταῦθα ἀλῶνται καὶ τῆς ἐκεῖ ἐλπίδος οὐ τυγχάνουσιν. οἱ γὰρ ἐν θεοσεβείᾳ πάσχοντες τὰ θλιβερὰ εἰς ἔκπραξιν παραπτωμάτων πάσχουσιν·
ペトロはこれを聞いて、同情のあまり涙を流し、すぐに居合わせた真の弟子たちに言った。「もし敬神の者がこれほどのこと――この者の父が被ったようなことを――被ったなら、人は直ちにその原因を敬神に帰し、悪しき者のしわざとして書き付けるだろう。だが、哀れな諸国民にもこのように苦しみが降りかかるのであり、我々敬神の者はそれを知らずにいるのだ。私が彼らを哀れと呼んだのはもっともなことである。彼らはこの世をさすらいながら、かの世の希望を得ることがないからだ。敬神のうちにあって苦難を被る者たちは、過ちを償うために苦しむのである。」