Homiliae 11.30.1
Τίνι δὲ οὐ φαίνεται, ὅτι κρεῖττόν ἐστιν γυναικὶ ἐν γυναικείοις οὔσῃ μὴ συνελθεῖν, ἀλλὰ καθαρθείσῃ καὶ βαπτισθείσῃ; ἀλλὰ καὶ μετὰ κοινωνίαν βαπτίζεσθαι δεῖ. εἰ δὲ τοῦτο ποιεῖν ὀκνεῖτε, ἀναπολήσατε, πῶς τὰ τῆς ἁγνείας μέρη μετεδιώκετε, ὅτε ἀναισθήτοις εἰδώλοις ἐθρησκεύετε. αἰσχύνθητε ὅτι ἐνταῦθα, ὅπου ἐχρῆν, οὐ τὸ πλεῖον λέγω, ἀλλὰ μόνον καὶ ὅλον τὸ τῆς ἁγνείας ἀναδέξασθαι, ὀκνηρότεροι γίνεσθε. νοήσατε οὖν τὸν ἐκεῖ ὑμᾶς πεποιηκότα, καὶ διανοηθήσεσθε τίς ἐστιν ὁ ἐνταῦθα ὄκνον πρὸς ἁγνείαν ὑμῖν ἐμβάλλων.
「誰にとっても明らかではないか、月のさわりにある女性と交わらず、清められ、洗礼を受けた後に交わる方が良いということが。しかも、交わりの後にも洗礼を受けるべきである。もし諸君がこれを行うことをためらうならば、思い起こせ、諸君が感覚なき偶像を礼拝していたとき、清さの諸々の部分をどれほど熱心に追い求めていたかを。恥じよ、ここにおいて——多くをと私は言うのではなく、ただ清さをそのまま完全に受け入れることだけが求められている場所において——諸君がより一層ためらうようになっているとは。それゆえ、あちらで諸君にそうさせた者が誰であったかを考えよ、そうすれば、こちらで清さに対するためらいを諸君に投げ込んでいるのが誰であるかを悟るであろう。」