Homiliae 2.3.1
Καὶ μὴ λεγέτω τις· οὐ χρὴ οὖν παραμυθίας καὶ νουθεσίας προσφέρειν τοῖς φαῦλόν τι πράττουσιν. φημί, εἰ μὲν ἀνύει τις, προσφερέτω· εἰ δὲ μή, τῷ καιρῷ εἰξάτω. ἐγὼ γὰρ οἶδα ὅτι πάντα καιρὸν ἴδιον ἔχει. διὸ χρὴ τοῖς ἀνθρώποις τοὺς τὴν ψυχὴν ῥωννύντας λόγους πρὸ τῆς κακώσεως ἐπιδιδόναι, ἵνα εἴ ποτε ἐπέλθοι τι φαῦλον, ὁ νοῦς προωπλισμένος ὀρθῷ τῷ λογισμῷ τὸ ἐπενεχθὲν ὑποστῆναι δυνηθῇ. τότε γὰρ καὶ τῷ διὰ γνώμης ἀγαθῆς βοηθήσαντι παρὰ τὴν ἀκμὴν τοῦ πολέμου οἶδεν ὁ νοῦς συντρέχειν.
「そして、誰もこう言ってはならない。『では、悪しきことを行っている者たちに慰めと訓戒を与えるべきではないのか』と。私は言う。もしそれが功を奏するなら、与えるがよい。だがそうでなければ、時に譲るべきである。あらゆる時には、それぞれふさわしい時があると私は知っているからだ。それゆえ、人々には、災いに遭う前に、魂を強める言葉を与えておくべきである。そうすれば、もし何か悪しきことが襲ってきても、正しい思案によってあらかじめ武装された精神が、加えられたものに耐えることができるであろう。というのも、そのときにこそ、善き思慮によって助けた者に対して、戦いの最中に精神が力を合わせることを知っているからである。」