Homiliae 5.1.1
Τῇ μὲν οὖν ἐν Τύρῳ ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ, καθὰ συνεταξάμεθα, εἰς τὸν ἡσύχιον τόπον ἐλθὼν, τοὺς μὲν ἑτέρους μετά τινων καὶ ἄλλων ἰδὼν καὶ προσαγορεύσας, Ἀππίωνα δὲ μὴ ἑωρακὼς , ἠρόμην τοῦ μὴ παρεῖναι ἐκεῖνον τὴν αἰτίαν. καί τις ἔφη, δυσαῤῥώστως αὐτὸν ἀπ᾽ αὐτῆς ἑσπέρας ἐσχηκέναι τὸ σωμάτιον. ἐμοῦ δὲ φήσαντος, εὔλογον εἶναι παραχρῆμα ὁρμήσαντας ἐπισκέψασθαι αὐτὸν , σχεδὸν οἱ πάντες ἠξίουν πρότερον διαλεχθῆναί με αὐτοῖς, εἶθ’ οὕτως κᾀκεῖνον ἐπισκέψασθαι αὐτόν. μιᾶς οὖν πάντων γνώμης γενομένης, λέγειν ἠρξάμην.
さて、テュロスでの翌日、我々が取り決めたとおりに、私は静かな場所へ赴き、ほかの者たちを幾人かとともに見て挨拶したが、アッピオンを見かけなかった。そこで、彼が居合わせない理由を尋ねた。すると、ある者が、まさにその晩から彼は体の具合を悪くしていると言った。そこで私が、直ちに出向いて彼を見舞うのが道理にかなっていると言うと、ほとんど全員が、まず私が彼らに語り、それからそのようにして彼を見舞うべきだと求めた。そこで、皆の考えが一致したので、私は語り始めた。