Homiliae 16.17.1
Ἡμεὶς Θεὸν λέγομεν , οὐ ἐστιν τὸ ἴδιον ἄλλῳ προςεῖναι μὴ δυνάμενον. ὥσπερ γὰρ ἄπειρος ὤν πανταχόθεν διὰ τοῦτο λέγεται ἀπέραντος, καὶ ἀνάγκη πᾶσα, ἑτέρου μὴ δυναμένου ὡς αὐτὸς ἀπείρῳ εἶναι, τὸ καλεῖσθαι ἀπέραντος, (εἰ δέ τις λέγει δυνατὸν εἶναι ψεύδεται· δύο γὰρ πανταχόθεν ἄπειρα συνυπάρχειν οὐ δύνανται· περαιοῦται γὰρ τὸ ἕτερον ὑπὸ τοῦ ἑτέρου), οὕτως φύσις ἐστὶν, ἕν εἶναι τὸ ἀγέννητον. εἰ δὲ ἐν σχήματί ἐστιν, καὶ οὕτως ἕν ἐστιν τὸ ἀσύγκριτον. διὰ τοῦτο καὶ ὕψιστος λέγεται, ὅτι πάντων ἀνώτερος ὤν τὰ πάντα αὐτῷ ὑποκείμενα ἔχει.
「我々が神と呼ぶのは、その固有性を他の何ものかが併せ持つことのできない方のことである。すなわち、あらゆる方向において無限であるがゆえに、際限なき方と呼ばれるように、他の何ものも同じように無限であることはできないので、際限なきものと呼ばれることに全き必然があるのだ(もし誰かがそれが可能だと言うなら、それは偽りである。二つのものがあらゆる方向において無限であるということは、共に存立しえないからだ。一方は他方によって限界を画されてしまうからである)。同様に、生まれなきものはただひとつであるというのも、その本性による。たとえそれが何らかの形をとっているとしても、それでもなお、比較を絶したものはただひとつなのである。それゆえにまた、至高者とも呼ばれるのだ。すべてのものより上にあり、万物をご自分の下に従えておられるからである。」