Homiliae 17.9.1
Εἶς οὖν ἐστιν ὁ ὄντως Θεὸς, ὅς ἐν κρείττονι μορφῇ προκαθέζεται, τοῦ ἄνω τε καὶ κάτω δὶς ὑπάρχων καρδία, καὶ ἀπ᾽ αὑτοῦ ὥσπερ ἀπὸ κέντρου βρύουσα τὴν ζωτικὴν καὶ ἀσώματον δύναμιν, τὰ πάντα σύν τε ἄστροις καὶ νομοῖς οὐρανοῦ, ἀέρος, ὕδατος, γῆς, πυρὸς καὶ εἰ ἄλλο τί ἐστιν, δείκνυται οὐσία ἄπειρος εἰς ὕψος, ἀπέραντος εἰς βάθος, ἀμέτρητος εἰς πλάτος, τρὶς ἐπ᾽ ἄπειρον τὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ ζωοποιὸν καὶ φρόνιμον ἐκτείνουσα φύσιν. τοῦτο οὖν τὸ ἐξ αὐτοῦ πανταχόθεν ἄπειρον ἀνάγκη εἶναι καρδίαν, ἔχον τὸν ὄντως ὑπὲρ πάντα ἐν σχήματι, ὅς ὅπου πότ᾽ ἂν ᾖ, ὡς ἐν ἀπείρῳ μέσος ἐστὶν, τοῦ παντὸς ὑπάρχων ὅρος. ἀπ᾽ αὐτοῦ οὖν ἀρχόμεναι αἱ ἐκτάσεις ἐξ ἀπεράντων ἔχουσιν τὴν φύσιν. ὧν ὁ μὲν ἀπ᾽ αὐτοῦ λαβὼν τὴν ἀρχὴν δείκνυται εἰς ὕψος ἄνω, ὁ δὲ εἰς βάθος κάτω, ὁ δὲ ἐπὶ δεξιάν, ὁ δὲ ἐπὶ λαιάν, ὁ δὲ ἔμπροσθεν, ὁ δὲ ὄπισθεν, εἰς οὓς αὐτὸς ἀποβλέπων ὡς εἰς ἀριθμὸν πανταχόθεν ἴσον χρονικοῖς ἕξ διαστήμασιν συντελεῖ τὸν κόσμον, αὐτὸς ἀνάπαυσις ὤν καὶ τὸν ἐσόμενον ἄπειρον αἰῶνα εἰκόνα ἔχων, ἀρχὴ ὤν καὶ τελευτή. εἰς αὐτὸν γὰρ τὰ ἕξ ἄπειρα τελευτᾷ, καὶ ἀπ᾽ αὐτοῦ τὴν εἰς ἄπειρον ἔκτασιν λαμβάνει.
「それゆえ、まことの神はただ一つである。彼はより優れた形において先んじて座しており、上と下の二重の心臓として存在し、彼自身から、あたかも中心から湧き出るかのように、生命を与える非物体的な力が湧き出て、星々や、天・空気・水・地・火の法則、そしてほかにもし何かあるならば、それらすべてが示されている。彼は高さにおいて限りなく、深さにおいて果てしなく、広さにおいて測りがたく、三重に無限にまで、自らから生命を与え思慮ある本性を広げている実体である。それゆえ、彼から発してあらゆるところに広がるこの無限は、必然的に心臓でなければならず、そこには、まことにすべてにまさる方が、姿の内に存在している。彼はどこにあろうとも、あたかも無限のうちの中心にあるかのようであり、全体の境界として存在している。それゆえ、彼から始まる諸々の広がりは、果てしないものからその本性を得ている。そのうち、彼から起点を得たあるものは高さにおいて上へと示され、あるものは深さにおいて下へ、あるものは右へ、あるものは左へ、あるものは前へ、あるものは後ろへと示される。彼はそれらに、あたかもあらゆる方向において等しい数へと目を向けるかのように、時間的な六つの隔たりによって世界を完成させる。彼自身は安息であり、来たるべき無限の世を像として持ち、始めであり終わりである。というのも、その六つの無限のものは彼へと終結し、彼から無限への広がりを受け取るからである。」