ミラノのアンブロシウスc. 339–397

Patristica — 教父文献 日本語対訳 › Patrologia Latina › Vol. 15 › Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus

Cant. VII, Caput XIII 雅歌7章の講解 第XIII章

Ambrose of Milan · Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus · PL 15, 1949C · 4 sectiones

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 7.13.1

1

(Vers. 10.) Ego fratri meo, et super me conversio ejus. Hunc sensum tertio repetivit diverse in Canticis canticorum. In principio ait: Frater meus mihi, et ego ei: qui pascitur in liliis usque dum aspiret dies, et inclinentur umbrae (Cant. II, 16) .

PL 15, 1949C

(第10節)「私は私の兄弟のもの、彼の向き直りは私の上にある」。この意味を、彼は雅歌の中で三度、形を変えて繰り返した。初めには言う。「私の兄弟は私のもの、私は彼のもの。彼はユリの中で草を食む、日が息づき、影が傾くまで」(雅歌2:16)。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 7.13.2

2

Deinde ait: Ego fratri meo, et frater meus mihi, qui pascitur inter lilia (Cant. VI, 2) . In fine ait: Ego fratri meo, et super me conversio ejus.

PL 15, 1949C

次に言う。「私は私の兄弟のもの、私の兄弟は私のもの、ユリの間で草を食む者」(雅歌6:2)。終わりには言う。「私は私の兄弟のもの、彼の向き直りは私の上にある」。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 7.13.3

3

Primum ad institutionem animae; ideo et praemisit: Frater meus mihi; illo enim demonstrante se etiam adhaerendi Deo sumpsit affectum. Quod sequitur secundum profectum: tertium secundum perfectionem.

PL 15, 1949C

第一は魂の養成に当たり、それゆえ彼女は先に「私の兄弟は私のもの」と言った。彼が自らを示したので、〔魂は〕神に結びつこうとする思いまで抱いたからである。続くものは進展に、第三は完成に当たる。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 7.13.4

4

In primo quasi in institutione adhuc umbras videt anima, necdum Verbi appropinquantis revelatione commotas; et ideo adhuc ei dies Evangelii non refulgebat: in secundo sine umbrarum confusione odores pios carpit: in tertio jam perfecta requiem in se Verbo ministrat; ut convertatur super eam, et caput suum reclinet atque requiescat; et invitat ad agrum suum dicens:

PL 15, 1949D

第一の、いわば養成の段階では、魂はなお、近づく言葉の啓示によってまだ動かされていない影を見ており、それゆえ福音の日はまだ彼女に輝いていなかった。第二の段階では、影の混乱なしに敬虔な香りを摘む。第三の段階では、すでに完全となって、自らのうちに言葉のための安らぎを備え、言葉が彼女の上に向き直り、頭を傾けて憩うようにする。そして、自分の野へ招いて言う。