ミラノのアンブロシウスc. 339–397

Patristica — 教父文献 日本語対訳 › Patrologia Latina › Vol. 15 › Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus

Cant. V, Caput LVI 雅歌5章の講解 第LVI章

Ambrose of Milan · Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus · PL 15, 1933A · 6 sectiones

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 5.56.1

1

Ex his ergo Sponsae languentis comprehendamus affectum. Videre Dei vultum quasi innocens, velut quodam vultu conscientiae desiderabat, aperire ei faciem mentis internae, et cognosci plenius gestiebat.

PL 15, 1933A

ゆえに、これらから、病む花嫁の心の動きを理解しよう。彼女は、いわば無実の者として、良心の顔とでもいうものによって神の顔を見ることを望み、内なる精神の顔を神に開き、いっそう十分に知られることを熱望した。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 5.56.2

2

Amor impatiens, diu noctuque meretricias fores pulsans, si diutius potiendi desideria differuntur, ipsa deficit exspectatione, dum sperat: in quo utique non finis amoris, sed incrementum est.

PL 15, 1933B

待ちきれぬ愛は、昼も夜も、遊女の戸口を叩き、手に入れたいという望みがさらに引き延ばされるなら、待ち望みつつ、その待つことによって自ら衰え果てる。ここにあるのは、愛の終わりではなく、むしろ愛の増し加わりである。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 5.56.3

3

Et quidquid est desiderabile, si non contingat desideranti, deficit in illud, et quasi ipsam deponit animam qui desiderat; si tamen spes proprior assurgat, dat vires spes proxima; si autem absentia sit dilecti, eo ipso quo absentem desiderat, quae concupivit, animae suae patitur defectionem.

PL 15, 1933B

望ましいものは何であれ、望む者に与えられないなら、その者はそれを求めて衰え果て、望む者は、いわば魂そのものを投げ出す。ただし、望みがより近くに立ち上がるなら、近づいた望みは力を与える。だが、愛する者が不在であれば、不在の者を望むというそのことによって、恋い焦がれた者は、自らの魂の衰え果てを被る。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 5.56.4

4

Itaque quanto longius est illud quod desideratur, tanto magis deficit qui desiderat. Id ergo deficere est, in id unumquemque totis studiis migrare, quod diligat; illud cogitat, illi adhaeret, illud personat, quod receperit diligendum, in id quadam animae defectione transfunditur.

PL 15, 1933B

それゆえ、望まれるものが遠いほど、望む者はいっそう衰え果てる。ゆえに衰え果てるとは、人が全力を尽くして、自分が愛するもののうちへ移り行くことである。愛すべきものとして受け入れたものを思い、それに結びつき、それを語り立て、魂のある種の衰え果てによって、そのものの中へ注ぎ込まれる。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 5.56.5

5

Ut si mater filii exspectet praesentiam, quemadmodum exspectabat Tobiae uxor filium peregrinantem; deficiens a desiderio, et in angustiis constituta, et tamquam resoluta videbatur (Tob. X, 3 et seq.) . Quid enim aliud nisi defectum quemdam ejus verba significant?

PL 15, 1933C

たとえば、母が子の帰りを待つ場合のようにである。トビアの妻〔『トビト記』のトビトの妻〕が旅に出た子を待っていたとき、彼女は望みのあまり衰え果て、苦悩のうちに置かれ、いわば解けてしまったように見えた(トビト記10:3以下)。いったい、彼女の言葉は、ある種の衰え果てのほかに何を意味しているだろうか。

Commentarius in Cantica canticorum e scriptis S. Ambrosii collectus 5.56.6

6

Sed quo magis lassatur affectus, eo amplius amor crescit; et quo diutius abest qui desiderat, eo exspectantis desideria majore quadam vi amoris ignescunt. Caro deficit, sed cupiditas alitur et augetur.

PL 15, 1933C

だが、心の動きが疲れるほど、愛はいよいよ増す。望む者が〔相手から〕長く離れているほど、待つ者の望みは、愛のいっそう大きな力によって燃え上がる。肉は衰え果てるが、切望は養われ、増大する。