Adversus Marcionem 1.26.1
At hic sufficit perversissimum deum ostendi in ipso praeconio solitariae bonitatis, qua nolunt ei adscribere ejusmodi motus animi, quos in Creatore reprehendunt.
PL 2, 277Bだが、ここではさしあたり、まさに孤立した善性のみを宣揚するその宣言そのものにおいて、この神がこの上なく倒錯した神であることが示されれば十分である。彼らは、創造主において非難するような、この種の心の動きを、彼〔自分たちの神〕には帰そうとしないのだから。
Adversus Marcionem 1.26.2
Si enim neque aemulatur, neque irascitur, neque damnat, neque vexat, utpote qui nec judicem praestat, non invenio quomodo illi disciplinarum ratio consistat, et quidem plenior.
PL 2, 277Bというのも、もし彼が対抗心を抱かず、怒らず、断罪せず、苦しめもしないのであれば——審判者としての役割さえ果たさない者である以上——彼において教えの道理が、しかもより充実した教えの道理が、いったいどうして成り立つのか、私には分からない。
Adversus Marcionem 1.26.3
Quale est enim, ut praecepta constituat non exsecuturus? ut delicta prohibeat non vindicaturus, quia non judicaturus? extraneus scilicet ab omnibus sensibus severitatis et animadversionis.
PL 2, 277Bというのも、実行するつもりもないのに掟を定めるとは、いったいどういうことか。裁くつもりがないために罰するつもりもないのに、罪を禁じるとは、いったいどういうことか。すなわち、厳しさと罰とのあらゆる感覚から、まったく無縁な者であるということではないか。
Adversus Marcionem 1.26.4
Cur enim prohibet admitti, quod non defendit admissum? cum multo rectius non prohibuisset quod defensurus non esset, quam ut non defenderet quod prohibuisset: imo et permisisse directo debuit, sine caussa prohibiturus, ut non defensurus.
PL 2, 277Cというのも、犯された後にそれを罰しないようなことを、なぜ彼は犯されることを禁じるのか。罰するつもりのないことを初めから禁じないでいた方が、禁じておきながらそれを罰さないよりも、はるかに正しかったはずである。いや、むしろ端的に許してしまうべきであった——罰するつもりがない以上、禁じることに理由がないのだから。
Adversus Marcionem 1.26.5
Nam et tunc tacite permissum est, quod sine ultione prohibetur. Et utique non aliud prohibet admitti, quam quod non amat fieri. Stupidissimus ergo qui non offenditur facto quod non amat fieri, quando offensa comes sit frustrate voluntatis.
PL 2, 277Cというのも、報復なしに禁じられることは、そのときすでに暗黙のうちに許されているに等しいからである。そして、彼が犯されることを禁じるのは、まさに自分が起こることを好まないことにほかならない。したがって、自分が起こることを好まない行いによって、心を害されないとすれば、この上なく愚鈍な者であろう——心が害されるということは、挫かれた意志に付き従うものであるのだから。
Adversus Marcionem 1.26.6
Aut si offenditur; debet irasci, si irascitur, debet ulcisci. Nam et ultio fructus est irae, et ira debitum offensae, et offensa, ut dixi, comes frustratae voluntatis. Sed non ulciscitur; ergo nec offenditur.
PL 2, 277Cあるいは、もし彼が心を害されるのであれば、怒らねばならない。もし怒るのであれば、報復せねばならない。というのも、報復は怒りの実りであり、怒りは心を害されたことへの当然の負い目であり、そして心を害されるとは、先に述べたとおり、挫かれた意志に付き従うものだからである。しかし彼は報復しない。ゆえに、心を害されることもないのである。
Adversus Marcionem 1.26.7
Sed non offenditur; ergo nec laeditur voluntas ejus, cum fit quod fieri noluit: et fit jam delictum secundum voluntatem ejus, quia non fit adversus voluntatem, quod non laedit voluntatem.
PL 2, 277Cしかし彼は心を害されない。ゆえに、彼が起こることを望まなかったことが起こっても、彼の意志は損なわれない。そして、それゆえ罪は、まさに彼の意志に従って起こることになる。というのも、意志を損なわないものは、意志に逆らって起こるのではないからである。
Adversus Marcionem 1.26.8
Aut si hoc erit divinae virtutis, sive bonitatis, nolle quidem fieri, et prohibere fieri; non moveri tamen, si fiat; dicimus jam motum esse illum qui noluit: et vane non moveri ad factum, qui motus sit ad non faciendum, quando noluit fieri: nolendo enim prohibuit.
PL 2, 278Aあるいは、もし神の力、あるいは善性が、起こることを望まず、起こることを禁じながらも、それが起こっても心を動かされない、ということにあるのだとすれば——我々はこう言おう。望まなかったという、まさにそのことにおいて、彼はすでに動かされていたのだ、と。そして、なされないようにと動かされていた者が、それがなされたときに動かされないというのは、空しいことである——彼は起こることを望まなかったのだから。実際、望まないことによってこそ、彼は禁じたのである。
Adversus Marcionem 1.26.9
Non enim et judicavit? Nolendo fieri, et idcirco prohibendo; non faciendum enim judicavit, et prohibendum pronuntiavit. Ergo et ille jam judicat.
PL 2, 278A事実、彼は裁きを下していたのではなかったか。起こることを望まず、それゆえに禁じることによって、彼は「なされるべきではない」と裁定し、「禁じられるべきである」と宣告したのである。したがって、彼もまた既に裁いているのである。
Adversus Marcionem 1.26.10
Si indignum est Deum judicare, aut si ea tenus dignum est Deum judicare, qua tantummodo nolit et prohibeat; non etiam defendat admissum. Atquin nihil Deo tam indignum, quam non exequi quod noluit et prohibuit admitti.
PL 2, 278Aもし神が裁くことがふさわしくないのであれば、あるいは、ただ望まず禁じるという限りにおいてのみ神が裁くにふさわしいのであれば、犯されたものを罰しないままでもよかろう。しかし実のところ、神にとってこれほどふさわしくないことはない——犯されることを望まず、また禁じたことを、そのまま執行しないでいるということほど。
Adversus Marcionem 1.26.11
Primo, quod qualicumque sententiae suae et legi, debeat vindictam in auctoritatem et obsequii necessitatem. Secundo, quia aemulum sit necesse est quod noluit admitti, et nolendo prohibuit.
PL 2, 278A第一に、いかなるものであれ、自らの決定と法とに対しては、その権威と服従の必要性とを守るために、報復を負わねばならないからである。第二に、彼が犯されることを望まず、望まないことによって禁じたところのものは、必然的に彼にとって対抗するものとなるからである。
Adversus Marcionem 1.26.12
Malo autem parcere Deum, indignius sit, quam animadvertere: et quidem Deo optimo, qui non alias plene bonus sit, nisi mali aemulus, uti boni amorem odio mali exerceat, et boni tutelam expugnatione mali impleat.
PL 2, 278Bしかし、神が悪を見逃すことは、それを罰することよりもはるかにふさわしくないことである。しかも至善の神であればなおのことである。至善の神は、悪に対抗する者であってこそ初めて完全に善き者となる——善への愛を悪への憎しみによって働かせ、善の守護を悪の打倒によって全うすることによって。