Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.1
Jesu mortuo populus sine duce agebat. sed cum adversus Chananaeos bellandum esset, dux belli Judas assumptus est. Hujus ductu res prospere gestae: domi militiaeque summum otium: populus aut subactis aut per deditionem acceptis gentibus imperitabat.
PL 20, 109Dヨシュアが死ぬと、民は指導者なしに過ごした。しかしカナン人に対して戦わねばならなくなったとき、戦いの将としてユダが立てられた。その指揮のもと、事は順調に運んだ。国内でも戦場でも最高の安らぎがあり、民は、征服した、あるいは降伏を受け入れた諸国民を支配した。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.2
Inde, ut semper fieri secundis rebus solet, morum disciplinaeque immemor, matrimonia ex victis assumere, paulatimque externos mores trahere, ac mox profano ritu idolis sacrificare occoepit: adeo cuncta cum externis societas perniciosa est.
PL 20, 109Dそののち、順境にあればいつもそうなるように、習俗と規律を忘れ、征服した民から妻を取り、しだいに異国の習俗を取り入れ、やがて不敬な儀礼で偶像に犠牲を献げ始めた。外国人とのあらゆる交わりは、それほどに有害である。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.3
Quae Deus longe ante prospiciens, salubri Hebraeos responso instruxerat, devictas gentes ut internecioni darent; sed plebs cupida dominandi, imperare victis cum pernicie malebat.
PL 20, 110A神はこれをはるか前から見通し、ヘブライ人に有益な託宣を与えて、征服した諸国民を滅ぼすよう命じていた。しかし民は、支配を欲して、滅びを伴うことを承知で、征服した者たちを治める方を選んだ。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.4
Igitur cum relicto Deo idola colerent, destituti divino auxilio a rege Mesopotamiae evicti et subacti, VIII annis captivitatem pependerunt: donec Gothoniel duce in libertatem restituti per quinquaginta annos rerum potiti sunt.
PL 20, 110Aそこで、神を捨てて偶像を拝んだので、神の助けを失い、メソポタミアの王に打ち負かされ服従させられて、8年のあいだ捕囚の苦しみを払った。やがて、オトニエルを指導者として自由を取り戻し、50年のあいだ支配を保った。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.5
Rursumque corrupti longae pacis malo, idolis litaverunt. Moxque aderat poena peccantibus: ab Eglom enim rege Moabitarum devicti, duodeviginti annis servierunt, donec instinctu Dei Aod regem hostium dolo interemit, contractoque tumultuario exercitu libertatem armis vindicavit.
PL 20, 110Aまたも長い平和の悪に堕落し、偶像に犠牲を献げた。たちまち罪を犯した者たちに刑罰が臨んだ。モアブ人の王エグロンに打ち負かされ、18年仕えたが、神の促しでエフドが計略によって敵の王を殺し、急ごしらえの軍勢を集めて武器で自由を取り戻した。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.6
Idem per LXXX annos in pace Hebraeis praefuit. Huic Semigar successit: hicque adversus allophylos congressus, secundo eventu praelium fecit.
PL 20, 110B彼は80年のあいだ平和のうちにヘブライ人を導いた。彼のあとをシャムガル〔刷りは Semigar〕が継ぎ、ペリシテ人〔allophyli。「異なる部族の者」の意で、ペリシテ人を言う〕と戦って、好ましい結果で戦いを終えた。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.7
Rursumque Hebraeos sectantes idola rex Chananaeorum Jabin nomine subjugavit, gravissimamque in eos per XX annos dominationem exercuit, donec pristinum Debbora mulier statum reddidit: adeo nihil spei in eorum ducibus erat, ut muliebri auxilio defenderentur; quamquam haec in typum Ecclesiae forma praemissa sit, cujus auxilio captivitas est depulsa.
PL 20, 110Bまたもヘブライ人が偶像を追ったので、カナン人の王でヤビンという者が彼らを服従させ、20年のあいだ非常に重い支配を加えたが、ついに女のデボラが以前の状態を回復した。彼らの指導者に期待できるものが何もなく、女の助けによって守られるほどであった。ただし、これは教会の予型として、あらかじめ示された形であり、その助けによって捕囚が追い払われたのである。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.8
Sub hac duce vel judice XL annis Hebraei fuerunt. Rursumque ob peccata Madianitis traditi, duro imperio habebantur, afflictique malo servitutis divinum auxilium imploraverunt.
PL 20, 110Bこの女の指導者、あるいは士師のもとに、ヘブライ人は40年あった。またも罪のゆえにミディアン人に渡され、過酷な支配のもとに置かれ、隷属の悪に苦しんで、神の助けを求めた。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.9
Ita semper in secundis rebus, immemores coelestium beneficiorum, idolis supplicabant; in adversis, Deo.
PL 20, 110Cこのように、彼らは順境にあるときは、天からの恩恵を忘れて偶像に祈り、逆境にあるときは神に祈った。
Chronicorum libri duo (Historia sacra) 1.24.10
Unde cum reputare in animo soleo, populum tot beneficiis Dei obligatum, tot cladibus cum peccaret coercitum, expertumque et misericordiam et severitatem Dei, nequaquam emendatum; et cum semper veniam erroris acciperet, semper peccasse post veniam; nihil mirum videri potest, Christum ab his non esse receptum, cum jam inde ab initio toties in Domino rebelles deprehendantur: magisque mirum est, illis semper peccantibus numquam Dei, si quando eum imploraverunt, defuisse clementiam.
PL 20, 110Cだから、私は心の中で考えるのだが、これほど多くの神の恩恵に結ばれ、罪を犯すたびにこれほど多くの災いで懲らしめられ、神の慈しみと厳しさをともに経験していながら、少しも改まらなかった民がある。過ちの赦しを常に受けながら、赦されたあとにまた常に罪を犯した。そうであれば、キリストがこの民に受け入れられなかったことは、少しも不思議に見えない。初めからすでに、これほどたびたび主に背く者として見いだされるからである。むしろ不思議なのは、彼らがいつも罪を犯しながら、彼らが神に祈ったときに、神の寛容が一度も欠けなかったことである。