Epistulae septem Magn.7.1
Ὥσπερ οὖν ὁ κύριος ἄνευ τοῦ πατρὸς οὐδὲν ἐποίησεν, ἡνωμένος ὤν, οὔτε δἰ ἑαυτοῦ οὔτε διὰ τῶν ἀποστόλων: οὕτως μηδὲ ὑμεῖς ἄνευ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν πρεσβυτέρων μηδὲν πράσσετε: μηδὲ πειράσητε εὔλογόν τι φαίνεσθαι ἰδίᾳ ὑμῖν, ἀλλ’ ἐπὶ τὸ αὐτὸ μία προσευχή, μία δέησις, εἷς νοῦς, μία ἐλπὶς ἐν ἀγάπῃ, ἐν τῇ χαρᾷ τῇ ἀμώμῳ, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός, οὖ ἄμεινον οὐδέν ἐστιν.
ちょうど主が、父なくして何一つ行わなかった、結び合わされた方として、自らのみでも、使徒たちを通してでもなく——そのように諸君もまた、監督と長老たちなくして何一つ行ってはならない。諸君だけで何かがもっともらしく見えるようにしようと試みてもならない。むしろ、同じ一つの場所において、一つの祈り、一つの願い、一つの精神、愛のうちなる一つの望み、汚れなき喜び——それはイエス・キリストである——にあれ。これにまさるものは何もない。
Epistulae septem Magn.7.2
πάντες ὡς εἰς ἕνα ναὸν συντρέχετε θεοῦ, ὡς ἐπὶ ἓν θυσιαστήριον, ἐπὶ ἕνα Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀφ̓ ἑνὸς πατρὸς προελθόντα καὶ εἰς ἕνα ὄντα καὶ χωρήσαντα.
諸君すべては、あたかも神の一つの神殿に、一つの祭壇の上に集うかのように、一人のイエス・キリストのもとに集え——この方は一人の父から出て、一人のもとにあり、その方のもとへと去って行かれた方である。