Epistulae septem Magn.5.1
Ἐπεὶ οὖν τέλος τὰ πρώγματα ἔχει καὶ πρόκειται τὰ δύο ὁμοῦ, ὅ τε θάνατος καὶ ἡ ζωή, καὶ ἕκαστος εἰς τὸν ἴδιον τόπον μέλλει χωρεῖν:
さて、物事には終わりがあり、死と命という二つのものが共に目の前に置かれており、おのおのは自分の場所へと赴こうとしているのだから。
Epistulae septem Magn.5.2
ὥσπερ γάρ ἐστιν νομίσματα δύο, ὃ μὲν θεοῦ, ὃ δὲ κόσμου, καὶ ἕκαστον αὐτῶν ἴδιον χαρακτῆρα ἐπικείμενον ἔχει, οἱ ἄπιστοι τοῦ κόσμου τούτου, οἱ δὲ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ χαρακτῆρα θεοῦ πατρὸς διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δἰ οὗ ἐὰν μὴ αὐθαιρέτως ἔχωμεν τὸ ἀποθανεῖν εἰς τὸ αὐτοῦ πάθος, τὸ ζῆν αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν.
ちょうど貨幣が二種あり、一方は神のもの、他方は世のものであって、それぞれが自分自身の刻印を帯びているように——不信仰な者たちはこの世の刻印を、信仰ある者たちは愛のうちに、イエス・キリストを通して父なる神の刻印を帯びている。もし我々が、この方を通して、自ら進んでその受難のうちに死ぬことを持たないなら、この方の命は我々のうちにはない。