ローマのクレメンスc. 35–c. 99

Patristica — 教父文献 日本語対訳 › Patres Graeci › Epistula I ad Corinthios

Caput XVI 第XVI章

Clement of Rome · Epistula I ad Corinthios · 17 sectiones

Epistula I ad Corinthios 16.1

1

Ταπεινοφρονούντων γάρ ἐστιν ὁ Χριστός, οὐκ ἐπαιρομένων ἐπὶ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ.

キリストは、謙遜な者たちのものであって、御自身の群れの上に高ぶる者たちのものではないからである。

Epistula I ad Corinthios 16.2

2

τὸ σκῆπτρον τῆς μεγαλωσύνης τοῦ θεοῦ, ὁ κύριος Ἰησοῦς Χριστός, οὐκ ἦλθεν ἐν κόμπῳ ἀλαζονείας οὐδὲ ὑπερηφανίας, καίπερ δυνάμενος, ἀλλὰ ταπεινοφρονῶν, καθὼς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον περὶ αὐτοῦ ἐλάλησεν: φησὶν γάρ:

神の威光の笏である主イエス・キリストは、そうすることもできたにもかかわらず、高慢や尊大さの誇示のうちに来られたのではなく、謙遜であられた。聖なる霊が彼について語ったとおりである。すなわちこう言う。

Epistula I ad Corinthios 16.3

3

Κύριε. τίς ἐπίστευσεν τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς παιδίον, ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ: οὐκ ἔστιν αὐτῷ εἶδος οὐδὲ δόξα, καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος, ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον, ἐκλεῖπον παρὰ τὸ εἶδος τῶν ἀνθρώπων: ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ πόνῳ καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη:

「主よ、誰が我々の聞いたことを信じたか。主の御腕は誰に現されたか。我々は彼の前で、幼子のように、乾いた地における根のように告げ知らせた。彼には姿もなく、栄光もない。我々は彼を見たが、彼には姿も美しさもなく、その姿は卑しく、人間の姿に及ばないものであった。彼は打たれ苦しむ人であり、病を負うことを知る者であった。彼の顔は背けられ、彼は蔑まれ、顧みられなかった」。

Epistula I ad Corinthios 16.4

4

οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει:

「この方は我々の罪を負い、我々のために苦しんでおられる。だが我々は、彼が苦しみと打たれることと責め苦とのうちにあると思った」。

Epistula I ad Corinthios 16.5

5

αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν. παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ’ αὐτόν: τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.

「しかし彼は、我々の罪のゆえに傷つけられ、我々の不法のゆえに病を負われた。我々の平和のための懲らしめは彼の上にあり、彼の受けた傷によって我々は癒された」。

Epistula I ad Corinthios 16.6

6

πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη:

「我々は皆、羊のように迷い出た。人はおのおの自分の道に迷い出た」。

Epistula I ad Corinthios 16.7

7

καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα. ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη, καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείραντος ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ. ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη.

「そして主は、我々の罪のために彼を引き渡された。彼は虐げられたゆえに口を開かない。屠り場に引かれる羊のように、毛を刈る者の前で物言わぬ子羊のように、彼は口を開かない。その低くされたさまのうちに、彼への裁きは取り去られた」。

Epistula I ad Corinthios 16.8

8

τὴν γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ.

「彼の世代を誰が語り伝えるだろうか。彼の命は地から取り去られるからである」。

Epistula I ad Corinthios 16.9

9

ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἥκει εἰς θάνατον.

「私の民の不法のゆえに、彼は死に至った」。

Epistula I ad Corinthios 16.10

10

καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ: ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. καὶ κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς.

「私は、悪しき者たちを彼の埋葬の代わりに、富める者たちを彼の死の代わりに与えよう。彼は不法を行わず、その口に欺きは見出されなかったからである。そして主は、彼をその傷から清めることを望まれる」。

Epistula I ad Corinthios 16.11

11

ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον.

「汝らが罪のために献げ物をするなら、汝らの魂は命長き子孫を見るであろう」。

Epistula I ad Corinthios 16.12

12

καὶ κύριος βούλεται ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς καὶ πλάσαι τῇ συνέσει, δικαιῶσαι δίκαιον εὖ δουλεύοντα πολλοῖς. καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν αὐτὸς ἀνοίσει.

「そして主は、彼の魂の労苦から取り除くことを望まれ、彼に光を示し、知性によって形づくり、多くの人によく仕える正しい者を義とすることを望まれる。そして彼は、彼らの罪を自ら負うであろう」。

Epistula I ad Corinthios 16.13

13

διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα: ἀνθ̓ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη.

「それゆえ、彼は多くの人を受け継ぎ、強き者たちの分捕り物を分かち取るであろう。彼の魂が死に引き渡され、不法の者たちのうちに数えられたからである」。

Epistula I ad Corinthios 16.14

14

καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη.

「そして彼は多くの人の罪を担い、彼らの罪のために引き渡された」。

Epistula I ad Corinthios 16.15

15

καὶ πάλιν αὐτός φησιν: Ἐγὼ δέ εἰμι σκώληξ καὶ οὐκ ἄνθρωπος, ὄνειδος ἀνθρώπων καὶ ἐξουθένημα λαοῦ.

そして彼自身、またこうも言う。「私は虫けらであって人ではない。人々のそしり、民の蔑みである」。

Epistula I ad Corinthios 16.16

16

πάντες οἱ θεωροῦντές με ἐξεμυκτήρισάν με, ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐκίνησαν κεφαλήν: Ἤλπισεν ἐπὶ κύριον, ῥυσάσθω αὐτόν, σωσάτω αὐτόν, ὅτι θέλει αὐτόν.

「私を見る者は皆、私をあざけり、唇で語り、頭を振って言う。『彼は主に望みをかけた。主が彼を助け出すがよい。主が彼を救うがよい。主は彼を望んでおられるのだから』」。

Epistula I ad Corinthios 16.17

17

ὁρᾶτε, ἅνδρες ἀγαπητοί, τίς ὁ ὑπογραμμὸς ὁ δεδομένος ἡμῖν: εἰ γὰρ ὁ κύριος οὕτως ἐταπεινοφρόνησεν, τί ποιήσωμεν ἡμεῖς οἱ ὑπὸ τὸν ζυγὸν τῆς χάριτος αὐτοῦ δἰ αὐτοῦ ἐλθόντες;

愛する方々よ、我々に与えられた模範がどのようなものか見よ。主がこれほどまでに謙遜であられたのなら、彼を通してその恩寵の軛のもとに来た我々は、何をなすべきであろうか。