De Resurrectione Carnis 5.1
Igitur quoniam et rudes quique de communibus adhuc sensibus sapiunt, et dubii et simplices per eosdem sensus denuo inquietantur; et ubique primus iste in nos aries temperatur, quo carnis conditio quassatur; necessario et a nobis carnis primum conditio munietur.
PL 2, 800Bそこで、未熟な者たちがなおも共通の感覚に基づいて判断し、疑いを抱く者たちや素朴な者たちが同じ感覚によって再び動揺させられる以上、また、我々に対して繰り出されるこの第一の破城槌――それによって肉の境遇が揺さぶられるのであるが――があらゆる場所で仕掛けられる以上、それゆえ必然的に、我々の側でもまず、肉の境遇を固めねばならない。
De Resurrectione Carnis 5.2
Vituperationem laudatione depellas. Ita nos rhetoricari quoque provocant haeretici, sicut etiam philosophari.
PL 2, 801A非難は称賛によって退けるべきである。かくして異端者たちは、我々に哲学することを強いるのと同じく、修辞を弄することをも強いるのである。
De Resurrectione Carnis 5.3
Futile et frivolum illud corpusculum, quod malum denique appellare non horrent, etsi angelorum fuisset operatio, ut Menandro et Marco placet; etsi ignei alicujus exstructio, aeque angeli, ut Apelles docet; sufficeret ad auctoritatem carnis secundae divinitatis patrocinium.
PL 2, 801A彼らが結局のところ「悪」と呼ぶことさえ辞さない、あの取るに足りぬちっぽけな肉体――たとえメナンドロスとマルコスが説くように天使たちの業であったとしても、あるいはアペレスが教えるように、同じく天使である、ある火なる者の造ったものであったとしても――それでもなお、肉に権威を与えるには第二の神性の後ろ盾で十分であっただろう。
De Resurrectione Carnis 5.4
Angelos post Deum novimus. Jam nunc, quisquis ille summus Deus haeretici cujusque est, non immerito ab ipso quoque deducerem carnis dignitatem, a quo voluntas producendae ei adfuisset. Utique enim prohibuisset fieri, quam fieri scisset, si fieri noluisset.
PL 2, 801A我々は、神に次ぐ者として天使たちを知っている。さていまや、いかなる異端者にとってのかの至高の神であれ、その神からもまた、肉の尊厳を導き出すことは不当ではないだろう。なぜなら、肉を生み出そうとする意志がその神にあったはずだからである。当然、もし肉が生じることを望まなかったのであれば、生じることを知りながらそれを禁じたはずである。
De Resurrectione Carnis 5.5
Ita et secundum illos, aeque caro Dei res. Nihil operis non ejus est, qui passus est esse. Bene autem, quod plures et duriores quaeque doctrinae totam hominis figulationem Deo nostro cedunt. Quantus hic sit, satis nosti, qui unicum credidisti.
PL 2, 801Aかくして、彼らの説に従っても、肉もまた等しく神のものである。存在することを許した者にとって、その業でないものは何一つない。だが幸いなことに、より多くの、そしてより厳格な諸々の教説は、人間の形づくりのすべてを我々の神に譲り渡している。この神がいかに偉大であるかは、唯一の神を信じたお前には十分に分かっているはずである。
De Resurrectione Carnis 5.6
Incipiat jam tibi caro placere, cujus artifex tantus est. Sed et mundus, inquis, Dei opus est, et tamen praeterit habitus hujus mundi, Apostolo quoque auctore (I Cor. VII): nec idcirco restitutio mundi praejudicabitur, quia Dei opus est.
PL 2, 801Bいまや肉は、お前にとって好ましいものとなり始めるがよい――これほど偉大な作り手を持つのだから。だが、「世界もまた神の業である。それでもなお、この世界のありさまは過ぎ去っていく。使徒もそう述べているとおりである(一コリント7章)。世界が神の業だからといって、そのゆえに世界の回復が先取りして判断されるわけではない」とお前は言う。
De Resurrectione Carnis 5.7
Et utique si universitas irreformabilis post decessum, quid portio? Plane, si portio universitati adaequatur. Ad distantiam enim provocamus. Primo quidem, quod omnia sermone Dei facta sunt, et sine illo nihil.
PL 2, 801Bそして、もし宇宙が消滅の後に立て直しえぬものであるとすれば、当然、その一部についてはどうであろうか。確かに、その一部が宇宙と等しいのであれば、そうなろう。だが我々は、両者の隔たりにこそ訴えるのである。まず第一に、万物は神の言葉によって造られたのであり、その言葉なくしては何一つ造られなかったからである。
De Resurrectione Carnis 5.8
Caro autem et sermone Dei constitit propter formam, ne quid sine sermone: Faciamus enim hominem, ante praemisit. Et amplius, manu, propter praelationem, ne universitati compararetur. Et finxit, inquit, Deus hominem.
PL 2, 801Bしかし肉は、神の言葉によって、その形のゆえに成り立った。言葉なしには何も存在しないようにである。「我々は人間を造ろう」と、神は先だって言われたのだから。さらにそれ以上に、肉は御手によっても成った。それは、宇宙と同列に置かれることのないよう、優越を示すためである。「そして神は人間を形づくられた」、と言われている。
De Resurrectione Carnis 5.9
Magnae sine dubio differentiae ratio, pro conditione scilicet rerum. Minora enim quae fiebant, eo cui fiebant. Siquidem homini fiebant, cui mox a Deo addicta sunt. Merito igitur, ut famula, jussu et imperio, et sola vocabili potestate universa processerant.
PL 2, 801C疑いなく、これは大きな相違の理由であり、すなわち事物の境遇に応じてのことである。というのも、造られていたものどもは、それが造られた当のもの〔人間〕よりも小さかったからである。実に、それらは人間のために造られたのであり、やがて神によって人間に割り当てられたのである。それゆえ当然にも、それらすべては、下女さながらに、命令と支配の言葉によって、ただ声に出しうる力のみによって、出で来たったのである。
De Resurrectione Carnis 5.10
Contra, homo, ut dominus eorum, in hoc ab ipso Deo exstructus est, ut dominus esse posset, dum sit a Domino. Hominem autem memento carnem proprie dici, quae prior vocabulum hominis occupavit: Et finxit Deus hominem limum de terra. Jam homo, qui adhuc limus.
PL 2, 801Cこれに対して人間は、それらの主人となるべく、神ご自身によって築き上げられた――主〔なる神〕から出た者でありながら、自らも主となりうるように。ところで、「人間」とは、本来、肉について言われる名であることを心に留めよ。というのも、肉こそが先に人間という呼び名を占めたからである。「そして神は、地の泥から人間を形づくられた」。この時すでに、なお泥にすぎぬのに、人間なのである。
De Resurrectione Carnis 5.11
Et insufflavit in faciem ejus flatum vitae; et factus est homo, id est limus, in animam vivam. Et posuit Deus hominem, quem finxit, in paradiso. Adeo homo figmentum primo, dehinc totus.
PL 2, 802A「そして神はその顔に命の息を吹き込まれた。こうして人間は、すなわち泥は、生ける魂となった」。「そして神は、ご自分が形づくった人間を楽園に置かれた」。かくして人間は、まず形づくられたものであり、それから初めて全き者となったのである。
De Resurrectione Carnis 5.12
Hoc eo commendarim, uti quicquid omnino homini a Deo prospectum atque promissum est, non soli animae, verum et carni scias debitum; ut si non ex consortio generis, certe vel ex privilegio nominis.
PL 2, 802A私がこの点を強調しておくのは、そもそも人間に対して神によって見込まれ、約束されたことは何であれ、魂だけにではなく、肉にもまた負われているのだとお前に知らせるためである。たとえ由来を共にすることによってではないとしても、少なくとも名の特権によってはそうなのである。