テルトゥリアヌスc. 155–c. 220

Patristica — 教父文献 日本語対訳Patrologia LatinaVol. 2De Resurrectione Carnis

Caput XIV 第XIV章

Tertullian · De Resurrectione Carnis · PL 2, 812A · 11 sectiones

De Resurrectione Carnis 14.1

1

Talia interim divinarum virium liniamenta non minus parabolis operato Deo, quam locuto, veniamus et ad ipsa edicta atque decreta ejus, quo cum maxime divisionem istam materiae ordinamus.

PL 2, 812A

さしあたり、神の力の素描はこのようなものである――神はたとえを語り給うたのに劣らず、たとえによって働き給うたのだから。我々は神ご自身の布告と定めそのものへも進もう。ちょうど今、まさにそれによって、この主題の区分を組み立てているのである。

De Resurrectione Carnis 14.2

2

Exorsi enim sumus ab auctoritate carnis, an ea sit cui dilapsae salus competat: dehinc, prosecuti de potentia Dei, an tanta sit quae salutem conferre dilapsae rei soleat: nunc, si probavimus utrumque, velim etiam de causa requiras an sit aliqua tam digna, quae resurrectionem carnis necessariam, et rationi certe omnimodo debitam vindicet, quia subest dicere, etsi caro capax restitui, etsi divinitas idonea restituendi, sed caussa restitutionis praeesse debebit.

PL 2, 812A

我々はまず肉の権威から説き起こした――崩れ去った肉にこそ救いがふさわしいかどうかを問うたのである。次いで神の力について論じ進め、崩れ去ったものに救いを与えるほどの力が神にあるかどうかを問うた。今、もしこの両方を証明し得たのなら、お前にはさらに理由についても尋ねてもらいたい――肉の復活を必然とし、理に完全にかなったものとして弁じ立てるにふさわしい理由が何かあるかどうかを。というのも、たとえ肉が回復されうる能力を持ち、たとえ神性が回復するにふさわしい力を持っていたとしても、なお回復の理由が先立って存在せねばならない、と言う余地が残っているからである。

De Resurrectione Carnis 14.3

3

Accipe igitur et caussam, qui apud Deum discis, tam optimum, quam et justum; de suo optimum, de nostro justum.

PL 2, 812A

それゆえ、神のもとで学ぶお前よ、理由をも受け取るがよい――神は至善であると同時に正しくもあられる。至善であるのは神ご自身によることであり、正しくあられるのは我々の側の事情によることである。

De Resurrectione Carnis 14.4

4

Nisi enim homo deliquisset, optimum solummodo Deum nosset, ex naturae proprietate; at nunc etiam justum eum patitur, ex caussae necessitate; tamen et hoc ipso optimum, dum et justum.

PL 2, 812B

もし人間が過ちを犯さなかったなら、本性の特質のゆえに、ただ至善なる神のみを知っていたであろう。しかし今や、事の必然性のゆえに、人間は神が正しくもあられることを経験する。とはいえ、まさにこの点においてこそ、神は至善でもあられる――正しくもあられるのだから。

De Resurrectione Carnis 14.5

5

Et bono enim juvando, et malo puniendo, justitiam exhibens, utramque sententiam bono praestat: hinc vindicans istud, inde remunerans illud. Sed cum Marcione plenius disces, an hoc sit Dei totum.

PL 2, 812B

善人を助け、悪人を罰することによって正義を示しつつ、神はいずれの判定をもよきことのために果たす――一方でこれを罰し、他方であれに報いることによって。だが、これが神の全体であるかどうかは、マルキオンを相手にした議論において、お前がより十分に学ぶことになるであろう。

De Resurrectione Carnis 14.6

6

Interim talis est noster; merito judex, quia Dominus; merito Dominus, quia auctor; merito auctor, quia Deus.

PL 2, 812B

さしあたり、我々の神はこのようなお方である。当然にも審判者であられる、主であられるがゆえに。当然にも主であられる、創造者であられるがゆえに。当然にも創造者であられる、神であられるがゆえに。

De Resurrectione Carnis 14.7

7

Hinc et ille nescio quis haereticorum, merito non judex, non enim Deus; merito non Dominus, non enim auctor: nescio jam si Deus, qui nec auctor, quod Deus, nec Dominus, quod auctor.

PL 2, 812B

されば、異端者たちのかの何者とも知れぬ神もまた、当然にも審判者ではない――神ではないのだから。当然にも主でもない――創造者ではないのだから。今や、この者が神であるかどうかさえ私には分からない――神であればこそ創造者であるはずなのに創造者ではなく、創造者であればこそ主であるはずなのに主でもないのだから。

De Resurrectione Carnis 14.8

8

Igitur si Deo et Domino et auctori congruentissimum est, judicium in hominem destinare, de hoc ipso an Dominum et auctorem suum agnoscere et observare curarit, an non utique judicium resurrectio expunget.

PL 2, 812B

それゆえ、神にして主にして創造者であられる方に最もふさわしいのが、人間に対して裁きを定めることであるなら――しかも、その人間が自らの主にして創造者を認め、これを守り行うことを心がけたかどうかについての裁きであるなら――復活こそが当然その裁きを果たすのではないだろうか。

De Resurrectione Carnis 14.9

9

Haec erit tota caussa, imo necessitas resurrectionis; congruentissima scilicet Deo destinatio judicii: de cujus dispositione dispicias, an utrique substantiae humanae dijudicandae censura divina praesideat, tam animae quam et carni.

PL 2, 813A

これこそ復活の理由の全て、それどころか必然性であろう。すなわち、神に最もふさわしい裁きの定めなのである。その配剤について見極めるがよい――神に由来する譴責の権能が、魂と肉という人間の両方の実体を裁くべく、これを司っているかどうかを。

De Resurrectione Carnis 14.10

10

Quod enim congruet judicari, hoc competet etiam resuscitari. Dicimus plenum primo perfectumque credendum judicium Dei, ut ultimum jam atque exinde perpetuum: ut sic quoque justum, dum non in aliquo minus: ut sic quoque Deo dignum, dum pro tanta ejus patientia, plenum atque perfectum: itaque plenitudinem perfectionemque judicii, non nisi de totius hominis repraesentatione constare.

PL 2, 813A

というのも、裁かれるにふさわしいものは、甦らされるにもふさわしいからである。我々はこう言う――神の裁きは、まず満ちて完全なものと信じられねばならない、それが今や最後のものであり、それゆえまた永続するものである以上。かくしてまた正しくもある――何一つ欠けるところがないのだから。かくしてまた神にふさわしくもある――神のかくも大いなる忍耐に見合って、満ちて完全なものであるのだから。それゆえ、裁きの充満と完全とは、人間全体が差し出されることによってのみ成り立つのである。

De Resurrectione Carnis 14.11

11

Totum porro hominem ex utriusque substantiae concretione parere; idcircoque in utraque exhibendum, quem totum oporteat judicari: qui nisi totus, utique non vixerit. Qualis ergo vixerit, talem judicari, quia de eo quod vixerit, habeat judicari. Vita est enim causa judicii; per tot substantias dispungenda, per quot et functa est.

PL 2, 813A

しかも、人間全体は両実体の結合から生じるのであり、それゆえ、裁かれるべき者が全体である以上、両実体において差し出されねばならない。全体でなければ、その者は生きたとは言えなかったはずである。それゆえ、生きたとおりの姿でこそ裁かれるのであり、生きたことについてこそ裁かれるべきだからである。というのも、裁きの理由は生であり、この生が働いたのと同じだけの実体によって、検められねばならないのである。