De Anima 54.1
Quo igitur deducetur anima, jam hinc reddimus. Omnes ferme philosophi, qui immortalitatem animae, qualiter volunt, tamen vindicant, ut Pythagoras, ut Empedocles, ut Plato, quique aliquod illi tempus indulgent ab excessu usque in conflagrationem universitatis, ut Stoici, suas solas, id est sapientum animas, in supernis mansionibus collocant.
PL 2, 741Bそれゆえ、魂がどこへ導かれるのかを、ここからただちに述べよう。ほとんどすべての哲学者たちは、その仕方はどうであれ、魂の不死性を擁護しており――ピュタゴラスにせよ、エンペドクレスにせよ、プラトンにせよ――また、脱離から宇宙の大火に至るまである程度の期間をそれに許す者たち、たとえばストア派にせよ、自分たち自身の魂だけを、すなわち賢者たちの魂だけを、天上の住まいに置くのである。
De Anima 54.2
Plato quidem non temere philosophorum animabus hoc praestat, sed eorum qui philosophiam scilicet exornaverint amore puerorum. Adeo etiam inter philosophos magnum habet privilegium impuritas.
PL 2, 741Cもっともプラトンは、哲学者たちの魂すべてに無闇にこれを与えるのではなく、少年への愛によって哲学を飾り立てた者たちにこそこれを与えるのである。かくして、哲学者たちのあいだでさえ、不純さは大きな特権を有しているのである。
De Anima 54.3
Itaque apud illum in aetherem sublimantur animae sapientes; apud Arium, in aerem; apud Stoicos, sub lunam. Quos quidem miror, quod imprudentes animas circa terram prosternant, cum illas a sapientibus multo superioribus erudiri adfirment.
PL 2, 742Aこうして、彼〔プラトン〕のもとでは、賢者たちの魂はアイテールへと高められる。アリウスのもとでは大気へと、ストア派のもとでは月の下へと、である。私はこれらの者たちに驚かざるをえない。というのも、彼らは、はるかに高いところにいる賢者たちによって愚かな魂が教え導かれると主張しながら、その愚かな魂を地の周りに横たえているからである。
De Anima 54.4
Ubi erit scholae regio, in tanta distantia diversoriorum? qua ratione discipulae ad magistras conventabunt, tanto discrimine invicem absentes? Quis autem illis posthumae eruditionis usus ac fructus jamjam conflagratione perituris?
PL 2, 742Aこれほどの隔たりをもつ住み処のもとで、いったい学びの場はどこにあるというのか。これほど大きな隔たりによって互いに離れているのに、どのような仕方で、教えを受ける魂たちが教師である魂たちのもとに集うことができるのか。しかも、まもなく大火によって滅び去ろうとしている者たちにとって、死後の教育にどのような用途と益があるというのか。
De Anima 54.5
Reliquas animas ad inferos dejiciunt. Hos Plato velut gremium terrae describit, in Phaedone, quo omnes labes mundalium sordium confluendo, et ibi desidendo exhalent, et quasi coeno immunditiarum suarum crassiorem haustum et privatum illic aerem stipent.
PL 2, 742A残りの魂たちについては、彼らは陰府へと突き落とす。プラトンは『パイドン』のなかで、これをいわば大地の懐のようなものとして描いている。そこでは、世界のあらゆる汚れの澱がすべて流れ込んで集まり、そこに沈み淀んで臭気を放ち、あたかも自らの穢れの泥のように、そこにこもった大気をいっそう濃く息苦しいものにしている、というのである。