De Anima 13.1
Ad hoc dispicere superest, principalitas ubi sit, id est, qui cui praeest, ut cujus principalitas apparuerit, illa sit substantiae massa; id autem cui massa substantiae praeerit, officium naturale substantiae deputetur.
PL 2, 667Bここでなお見きわめておくべきことが残っている。すなわち、主導性がどこにあるか、言い換えれば、いずれがいずれに勝るかということである。主導性の現れた方こそが、実体という塊であり、実体という塊が勝る相手の方は、実体の自然な働きとして位置づけられるべきである。
De Anima 13.2
Enimvero, quis non animae dabit summam omnem, cujus nomine totius hominis mentio titulata est?
PL 2, 667Bまことに、誰が魂に、あらゆる至高の座を与えずにいられようか。人間全体への言及は、その名によって銘打たれているのだから。
De Anima 13.3
Quantas animas pasco, ait dives, non animos; et animas salvas optat gubernator, non animos; et rusticus in opere, et in praelio miles, animam se, non animum ponere adfirmat. Cujus nominatoria pericula aut vota sunt, animi an animae?
PL 2, 667B『私はどれほど多くの魂を養っていることか』と富める者は言う、心をではない。船長は魂の無事を願う、心の無事をではない。農夫は労働において、兵士は戦いにおいて、自分が懸けるのは魂であって心ではないと言い張る。名指しで危険にさらされ、あるいは誓願にかけられるのは、心のことか、それとも魂のことか。
De Anima 13.4
Quid autem agere dicuntur moribundi, animum an animam? Ipsi postremo philosophi, ipsique medici, quamvis de animo quoque disputaturi, faciem tamen operis frontemque materiae de anima unusquisque proscripsit.
PL 2, 667Cでは、死にゆく者たちが手放そうとしていると言われるのは、心か、それとも魂か。最後に、哲学者たち自身も、医者たち自身も、たとえ心についても論じるつもりであろうと、いずれも、その著作の表題、その主題の見出しを、魂について、と掲げたのである。
De Anima 13.5
Ut autem et a Deo discas, animam Deus semper adloquitur; animam compellat atque advocat, ut animum sibi advertat.
PL 2, 668Aさらに、神からもこのことを学ぶがよい。神はつねに魂に語りかけられる。神は魂を呼び、魂を招かれる。それは、魂の心をご自身へと向けさせるためである。
De Anima 13.6
Illam salvam venit facere Christus, illam perdere in gehennam comminatur, illam pluris fieri vetat, illam et ipse bonus pastor pro pecudibus suis ponit.
PL 2, 668Aキリストは、その魂を救うために来られ、その魂をゲヘナに滅ぼすと脅され、その魂が他の何にもまして重んじられることを禁じ、そしてその魂を、善き牧者ご自身が、ご自分の羊たちのために捨てられるのである。
De Anima 13.7
Habes animae principalitatem, habes in illa et substantiae unionem, cujus intelligas instrumentum esse animum, non patrocinium.
PL 2, 668Aお前は、魂の主導性を〔今や〕得ている。その魂のうちに、実体の一体性もまた得ている。心はその魂の道具であって、後ろ盾ではないと理解せよ。