Dialogi (Gallus) 1.4.1
Ergo ut ad tugurium illud quod eminus conspexeram, pertendi, invenio senem in veste pellicea molam manu vertentem; consalutatus accepit nos benigne.
PL 20, 186D「さて、遠くから見たその小屋に着くと、毛皮の衣を着た老人が、手で臼を回しているのを見つけた。挨拶を交わすと、彼は我々を親切に迎えた」。
Dialogi (Gallus) 1.4.2
Ejectos nos in illud littus exponimus; et ne statim repetere cursum possimus, maris mollitie detineri: egressos in terram (ut est mos humani ingenii) naturam locorum cultumque habitantium voluisse cognoscere: Christianos nos esse: id praecipue quaerere, an essent aliqui inter illas solitudines Christiani.
PL 20, 186D「我々は、あの岸に打ち上げられたのだと説明した。すぐに航海を続けられないのは、海が凪いで引き止められているからで、上陸したのは(人の知性の常として)土地の性質と住人の暮らしを知りたかったからだ。自分たちはキリスト教徒であり、とりわけ、この荒れ野のなかにキリスト教徒が誰かいるかどうかを尋ねているのだ、と」。
Dialogi (Gallus) 1.4.3
Tum vero ille flens gaudio, ad genua nostra provolvitur: iterum nos ac saepius exosculatus invitat ad orationem; deinde impositis in terram vervecum pellibus facit nos discumbere. Apponit prandium sane locupletissimum, dimidium panem hordeaceum.
PL 20, 187A「すると老人は喜びの涙を流して、我々の膝にひれ伏した。幾度も我々に口づけして祈りに誘い、それから羊の皮を地に敷いて、我々を横にならせた。実に豊かきわまる昼食を並べた――大麦のパン半分である」。
Dialogi (Gallus) 1.4.4
Eramus autem nos quatuor, ipse erat quintus. Fasciculum etiam herbae intulit, cujus nomen excidit; quae menthae similis exuberans foliis, saporem mellis praestabat: hujus praedulci admodum suavitate delectati atque exsatiati sumus.
PL 20, 187A「我々は四人で、彼が五人目であった。彼はさらに草の束を持って来た。その名は思い出せないが、ミントに似て葉が豊かで、蜜の味がした。そのあまりに甘い味を我々は喜び、満たされた」。
Dialogi (Gallus) 1.4.5
Ad haec subridens ego ad Gallum meum, Quid, inquam, Galle? placetne tibi prandium, fasciculus herbarum et panis dimidius viris quinque?
PL 20, 187Aこれを聞いて、私は微笑みながら、私のガッルスに言った。「どうだ、ガッルスよ。草の束と半分のパンの昼食は、五人の男に、気に入ったか」。
Dialogi (Gallus) 1.4.6
Tum ille, sicut est verecundissimus, aliquantulum erubescens, dum fatigationem meam accepit, Facis, inquit, Sulpici, tuo more, qui nullam occasionem, si qua tibi porrecta fuerit, omittis, quin nos edacitatis fatiges.
PL 20, 187Aすると彼は、きわめて慎み深い人なので、少し赤くなり、私にからかわれたことを受けて言った。「スルピキウスよ、あなたはいつもの流儀でそうしている。機会が少しでも与えられれば、我々を大食だと責め立てずにはおかない」。
Dialogi (Gallus) 1.4.7
Sed facis inhumane, qui nos Gallos homines cogis exemplo angelorum vivere (quamquam ego studio manducandi etiam angelos manducare credam): nam istum dimidium hordeaceum timeo vel solus attingere.
PL 20, 187B「だが、我々ガリア人に天使の手本で生きることを強いるのは、人情に欠けている(もっとも私は、食べたい一心で、天使たちでさえ食べると思うがね)。その大麦のパン半分には、私は一人でも手を付けるのが怖いほどだ〔少なすぎる、の意〕」。
Dialogi (Gallus) 1.4.8
Sed contentus sit hoc Cyrenensis ille, cui vel necessitas vel natura est esurire; vel postremo isti, quibus, credo, marina jactatio inediam cibi fecerat. Nos procul a mari absumus, et quod tibi saepe testatus sum, Galli sumus. Sed pergat hic potius explicare sui Cyrenensis historiam.
PL 20, 187B「だが、これで満足するのは、飢えが必要か本性となっているあのキュレネの人か、あるいは、海の揺れで食欲を失っていたであろうあの者たちくらいだ。我々は海から遠く離れている。しかも、あなたにたびたび断言してきたとおり、我々はガリア人である。むしろこのポストゥミアヌスに、彼のキュレネの人の話を続けてもらおう」。