スルピキウス・セウェルスc. 363–c. 425

Patristica — 教父文献 日本語対訳 › Patrologia Latina › Vol. 20 › Dialogi (Gallus)

Dialogus I, Caput XV 第I対話 第XV章

Sulpicius Severus · Dialogi (Gallus) · PL 20, 193C · 10 sectiones

Dialogi (Gallus) 1.15.1

1

Ne cui autem hoc incredibile forte videatur, majora memorabo. Fides Christi adest, me nihil fingere, neque incertis auctoribus vulgata narrare: sed quae mihi per fideles viros comperta sunt, explicabo.

PL 20, 193C

「これを誰かが信じがたいと思うといけないから、もっと大きなことを語ろう。キリストの信実が証人としてここにある〔fides Christi adest。誓いの言い回し〕。私は何も偽らず、確かでない出所から広まった話を述べるのでもない。信頼できる人々を通じて私が知ったことを説明するのだ」。

Dialogi (Gallus) 1.15.2

2

Habitant plerique in eremo sine ullis tabernaculis, quos Anachoretas vocant: vivunt herbarum radicibus: nullo umquam certo loco consistunt, ne ab hominibus frequententur; quas nox coegerit, sedes habent.

PL 20, 193C

「荒れ野には、天幕さえ持たずに住む者が多く、彼らは隠遁者〔anachoreta〕と呼ばれる。草の根で生き、どこにも決まった場所にとどまらず、人に訪ねられないようにしている。夜が落ち着かせた所が、そのまま住処となる」。

Dialogi (Gallus) 1.15.3

3

Ad quemdam igitur hoc ritu atque hac lege viventem duo ex Nitria monachi, licet longe diversa regione, tamen quia olim ipsis in monasterii conversatione charus et familiaris fuisset, auditis ejus virtutibus tetenderunt: quem diu multumque quaesitum, tandem mense septimo repererunt in extremo illo deserto quod est Blembis contiguum, demorantem: quas ille solitudines jam per annos duodecim dicebatur habitare.

PL 20, 193C

「さて、この習いと掟で生きるある人のもとに、ニトリアの修道士二人が向かった。土地は遠く隔たっていたが、かつて修道院での交わりのなかで、その人が二人にとって愛しい親友であったので、その徳を聞いて出かけたのである。長く、多くを尽くして探し、ついに七か月目に、ブレンビ人〔エジプト南方の民〕に接する荒れ野の果てで暮らしている彼を見つけた。この荒れ地には、彼がすでに十二年住んでいると言われていた」。

Dialogi (Gallus) 1.15.4

4

Qui licet omnium hominum vitaret occursus, tamen agnitos non refugit, seque charissimis per triduum non negavit. Quarto die aliquantulum progressus, cum prosequeretur abeuntes, leaenam mirae magnitudinis ad se venire conspiciunt.

PL 20, 193D

「彼はあらゆる人との出会いを避けていたが、知った相手を避けはせず、いとしい二人に三日間、自分を閉ざさなかった。四日目、少し進んで、帰る二人を見送っていると、驚くほど大きな雌獅子がこちらへ来るのを認めた」。

Dialogi (Gallus) 1.15.5

5

Bestia, licet tribus repertis, non incerta quem peteret, anachoretae pedibus advolvitur, et cum fletu quodam et lamentatione procumbens indicabat gementis pariter et rogantis affectum. Movit omnes, et praecipue illum qui se intellexerat expetitum.

PL 20, 193D

「獣は、三人を見つけながらも、誰を求めるか迷うことなく、隠遁者の足もとに身を投げ、泣くようなうめきとともに伏して、嘆き願う思いを示した。皆を動かし、とりわけ自分が求められていると悟った者を動かした」。

Dialogi (Gallus) 1.15.6

6

Praecedentem sequuntur: nam praeiens, et subinde restitans subindeque respectans, facile poterat intelligi, id eam velle, ut quo illa ducebat, anachoreta sequeretur.

PL 20, 193D

「先を行く獣に彼らはついて行った。先に立ち、ときどき立ち止まり、ときどき振り返るので、獣が、自分の導く所へ隠遁者がついて来ることを望んでいるのだと、たやすく分かったからである」。

Dialogi (Gallus) 1.15.7

7

Quid multis? ad speluncam bestiae pervenitur, ubi illa adultos jam quinque catulos male feta nutriebat: qui ut clausis luminibus ex alvo matris exierant, caecitate perpetua tenebantur; quos singulos de rupe prolatos ante anachoretae pedes mater exposuit.

PL 20, 194A

「手短に言えば、獣の洞窟に着いた。そこでは雌獅子が、不幸な産みのすえに、すでに大きくなった五頭の子を養っていた。子らは目を閉じたまま母の胎から出て以来、永遠の盲目に捕らわれていた。母は一頭ずつ岩の中から運び出し、隠遁者の足もとに差し出した」。

Dialogi (Gallus) 1.15.8

8

Tum demum Sanctus animadvertit quid bestia postularet, invocatoque Dei nomine, contrectavit manu lumina clausa catulorum: ac statim caecitate depulsa, apertis oculis bestiarum diu negata lux patuit.

PL 20, 194A

「そこで初めて聖なる者は獣の求めを悟り、神の名を呼んで、子らの閉じた目に手で触れた。たちまち盲目は去り、目が開いて、長く獣たちに拒まれていた光が現れた」。

Dialogi (Gallus) 1.15.9

9

Ita fratres illi, anachoreta quem desiderabant visitato, cum admodum fructuosa laboris sui mercede redierunt: qui in testimonium tantae virtutis admissi, fidem Sancti et gloriam Christi, quae per ipsos esset testificanda, vidissent.

PL 20, 194A

「こうして兄弟たちは、慕っていた隠遁者を訪ねたのち、苦労のきわめて実り多い報いを得て戻った。彼らは、これほどの力の証しとして立ち会い、聖なる者の信仰とキリストの栄光を見たのであり、それを自ら証しすることになったのである」。

Dialogi (Gallus) 1.15.10

10

Mira dicturus sum: leaenam post dies quinque ad auctorem tanti beneficii revertisse, eidemque inusitatae ferae pellem pro munere detulisse: qua plerumque sanctus ille quasi amiculo circumtectus, non dedignatus est munus per bestiam sumere, cujus alium potius interpretabatur auctorem.

PL 20, 194A

「驚くべきことを語ろう。五日ののち、雌獅子はこれほどの恩恵の与え主のもとに戻り、同じその人に、見慣れぬ獣の皮を贈り物として届けた。聖なる者はしばしばそれを外套のようにまとい、獣から贈り物を受けることを恥じなかった。その恩恵の与え主は、むしろ別の者〔神〕であると解していたからである」。