De Praescriptionibus adversus Haereticos 16.1
Hoc de consilio diffidentiae, aut de studio aliter ineundae constitutionis induxerim, nisi ratio constiterit, in primis illa, quod fides nostra obsequium Apostolo debeat, prohibenti quaestiones inire, novis vocibus aures accommodare (I Tim., VI, 4), haereticum post unam correptionem convenire (Tit., III, 10), non post disputationem.
PL 2, 29A私は、不信の思案からであれ、事を別様に取り運ぼうとする熱意からであれ、これを持ち出すことはなかったであろう——もし道理が確立していなかったならば。何よりもまず、我々の信仰は使徒への服従を負っているという道理である。使徒は、論争に入ることや、新奇な言葉に耳を傾けることを禁じており(第一テモテ6:4)、異端者とはただ一度の叱責の後に会うべきであって(テトス3:10)、論争の後にではない、と〔命じている〕。
De Praescriptionibus adversus Haereticos 16.2
Adeo interdixit disputationem, correptionem designans caussam haeretici conveniendi; et hoc unam, scilicet, quia non est christianus; ne more christiani, semel et iterum, et sub duobus aut tribus testibus (Matth., XVIII, 15, 16) castigandus videretur; cum ob hoc sit castigandus, propter quod non sit cum illo disputandum.
PL 2, 29Bかくして使徒は論争を禁じ、叱責こそが異端者に会う原因であると定めた。しかもそれはただ一度に限られる。なぜなら、異端者はキリスト教徒ではないからである——キリスト教徒の作法にならって、一度、また二度、二人か三人の証人のもとで(マタイ18:15-16)懲らしめられるべき者と見なされることのないように。彼が懲らしめられるべき理由こそが、彼と論争すべきでない理由なのだから。