Adversus Hermogenem 17.1
Unici Dei status hanc regulam vindicat: non aliter unici, nisi quia solius: non aliter solius, nisi quia nihil cum illo: sic et primus erit, quia omnia post illum: sic omnia post illum, quia omnia ab illo: sic ab illo, quia ex nihilo, ut illi quoque Scripturae ratio constet: Quis cognovit sensum Domini?
PL 2, 212A唯一なる神の状態は、この規範を要求する。すなわち、唯一であるのは、ただ独りのみであるからにほかならず、ただ独りのみであるのは、神とともに何もないからにほかならない。同様に、神は第一の者である、なぜならすべては神の後にあるからであり、すべてが神の後にあるのは、すべてが神から出たからであり、神から出たのは、無からであるからである。そのようにしてこそ、かの聖典の言葉の理もまた確かなものとなる。「誰が主の考えを知ったか」。
Adversus Hermogenem 17.2
Aut quis illi consiliarius fuit? aut quem consultatus est? aut viam intelligentiae et scientiae quis demonstravit illi? quis tradidit, et retribuetur ei (Rom. XI, 34, 35)? Nemo utique: quia nulla vis, nulla materia, nulla natura substantiae alterius aderat illi.
PL 2, 212A「あるいは誰が神の相談役であったか。神は誰に相談したか。あるいは誰が神に知解と知識との道を示したか。誰が神に与えて、神から報いを受けようか」(ローマ11:34、35)。当然、誰もいない。神のもとには、他の実体に属する力も、質料も、本性も、何一つ存在しなかったからである。
Adversus Hermogenem 17.3
Porro, si de aliquo operatus est, necesse est ab ea ipsa acceperit et consilium et tractatum dispositionis, ut viam intelligentiae et scientiae.
PL 2, 212Bさらに、もし神が何かから働きかけて造ったのであれば、必然的に、まさにその何かから、思案も配剤の処理も、知解と知識との道と同じく、受け取ったことになる。
Adversus Hermogenem 17.4
Pro qualitate enim rei operari habuit et secundum ingenium materiae, non secundum suum arbitrium: adeo ut et mala pro natura, non sua, sed substantiae, fecerit.
PL 2, 212Bというのも、神はその物の性質に応じて、また質料の生来の性向に従って働かねばならなかったのであり、自らの意志に従ってではなかったことになるからである。悪しきものすらも、神自身の本性にではなく、実体の本性に応じて造ったことになるほどである。