ミヌキウス・フェリクスfl. c. 200

Patristica — 教父文献 日本語対訳Patrologia LatinaVol. 3Octavius

Caput IV 第IV章

Minucius Felix · Octavius · PL 3, 237D · 5 sectiones

Octavius 4.1

1

Igitur, quum omnes hac spectaculi voluptate caperemur, Caecilius nihil intendere, neque de contentione ridere; sed tacens, anxius, segregatus, dolere nescio quid vultu fatebatur.

PL 3, 237D

さて、我々一同がこの見世物の快楽に心を奪われている間、カエキリウスは何も気に留めず、その競い合いを見て笑うこともなかった。ただ黙り込み、思い悩み、一人離れて、その顔つきは、何やら苦しんでいることを物語っていた。

Octavius 4.2

2

Cui ego: Quid hoc est rei? cur non agnosco, Caecili, alacritatem tuam illam? et illam oculorum etiam in seriis hilaritatem requiro?

PL 3, 238A

私は彼に言った。「これはどうしたことか。カエキリウスよ、なぜ私は、お前のあの快活さを見出せないのか。真剣な折にさえ見せていた、お前の目のあの明るさを、なぜ私は探しても見出せないのか。」

Octavius 4.3

3

Tum ille: Jamdudum me Octavii nostri acriter angit et remordet oratio, qua, in te invectus, objurgavit negligentiae, ut me dissimulanter gravius argueret inscientiae. Itaque progrediar ulterius: de toto et integro mihi cum Octavio res est.

PL 3, 238B

すると彼は言った。「先ほどから、我々のオクタウィウスの言葉が、私を鋭く苦しめ、責め苛んでいる。彼はお前を責め立てて怠慢だと咎めたが、それによって、より重い咎めを、それとなく私の無知に向けていたのだ。だから、私はさらに一歩進めよう。私にはオクタウィウスと、根本から全面的に決着をつけるべき一件がある。」

Octavius 4.4

4

Si placet ut ipsius sectae homo cum eo disputem, jam profecto intelliget facilius esse in contubernalibus disputare, quam conserere sapientium modo; modo in istis ad tutelam balnearum jactis, et in altum procurrentibus petrarum obicibus residamus, ut et requiescere de itinere possimus et intentius disputare.

PL 3, 238D

「もし私が、彼自身の一派の者として彼と論じ合うのでよければ、彼はきっと、賢者のやり方で渡り合うよりも、気心の知れた仲間うちで論じ合うほうがたやすいと悟るであろう。ただ、浴場を守るために築かれ、深みへと突き出ているあの石の突堤に、我々は腰を下ろすことにしよう。そうすれば道中の疲れを休めることもでき、いっそう心を集中して論じ合うこともできよう。」

Octavius 4.5

5

Et cum dicto ejus assedimus ita ut me ex tribus medium lateris ambitione protegerent; nec hoc obsequii fuit, aut ordinis aut5 honoris, quippe cum amicitia pares semper aut accipiat aut faciat, sed ut arbiter, et utrique proximus, aures darem, et disceptantes duos medius segregarem, Tum sic Caecilius exorsus est:

PL 3, 239B

彼の言葉とともに我々は腰を下ろしたが、そのとき三人のうち、私が真ん中に置かれ、両脇から守られる形になった。これは、へりくだりや、序列や、名誉のゆえではなかった。友情というものは、常に対等な者として人を迎え入れるか、対等な者にしてしまうものだからである。そうではなく、私が裁定者として、双方に近く座し、耳を傾け、論じ合う二人を、真ん中にあって隔てるためであった。そこでカエキリウスは、こう語り始めた。