De duplici martyrio 15.1
Novi ego ac flevi quosdam magna animi fortitudine praeditos, qui, jam coronae proximi, defecerunt, et quem diu professi fuerant, abnegarunt. Quid fuit in causa?
PL 4, 890B私は、大いなる心の剛毅を備えていながら、すでに冠に近づいていたのに力尽き、長らく告白してきたその方を否んでしまった者たちを知っており、彼らのために涙を流したことがある。その原因は何であったか。
De duplici martyrio 15.2
Dimoverant oculos suos ab eo qui solus robur dat infirmis, intermiserant orationem, ac coeperant ad humana praesidia respicere.
PL 4, 890B彼らは、弱き者に唯一力を与えてくださる方から目をそらし、祈りを怠り、人間的な助けに目を向け始めていたのである。
De duplici martyrio 15.3
Contemplabantur suae naturae vincula, considerabant aculeos, ungulas, candentes laminas, ferrum et ignem, reliquumque carnificinae apparatum, etiam aspectu horrendum, et cruciatuum atrocitatem cum suis viribus conferebant, et ideo victoriam amiserunt e manibus.
PL 4, 890B彼らは自らの本性の枷を見つめ、棘や、鉤爪や、灼熱の鉄板や、剣や火や、その他の処刑の道具立てを、見るだけでも恐ろしいそれらを、思い巡らし、責め苦の凄まじさを自分自身の力と比べ合わせた。それゆえに、勝利を手からこぼれ落としてしまったのである。
De duplici martyrio 15.4
Ubi quis ita cogitat: « Hoc possum, illud perpeti non possum; » numquam feliciter peraget martyrium. Sed qui se totum tradit divinae voluntati, non alio spectans quam ad illius opem, is demum firmus est et invictus.
PL 4, 890B誰であれ、「これならできるが、あれには耐えられない」と考えるならば、決して幸いなうちに殉教を成し遂げることはないであろう。しかし、自らを余すところなく神の御旨に委ね、ただその助けにのみ目を向ける者、その者こそはじめて堅固で、打ち負かされることがない。
De duplici martyrio 15.5
Hoc autem fieri non potest, nisi adsit vera ac vivida fides, nihil haesitans, nihil disquirens: ne cogitaveris quanta sit tyranni saevitia, quanta hominis imbecillitas, sed quanta sit Domini virtus, qui certat ac vincit in membris suis.
PL 4, 890Cしかし、これは、何ら躊躇せず、何ら詮索しない真実で生き生きとした信仰がなければ、なし得ないことである。僭主の残虐がいかほどか、人間の弱さがいかほどかを考えてはならない。むしろ、自らの肢体のうちで戦い、勝利される主の力がいかほどであるかを考えよ。