De poenitentia liber unus 28.1
Neque ita conversionis nostrae consilium temporis delectationibus prolongemus, ut sub scientia peccandi et delectatione pereundi usque ad extremam aetatem nos in voraginem criminum demergamus; cum vivendi nobis usum a divina dignatione collatum qui terminus claudat, habeatur incertum.
PL 17, 1000Dまた、回心の決意を時の楽しみのために引き延ばし、罪を犯すことを知りつつ、滅びることを楽しみつつ、老いの終わりまで罪過の淵に自らを沈めてはならない。神の計らいによって与えられた生きることを、どの終わりが閉じるのか、定かでないのだから。
De poenitentia liber unus 28.2
Et forsitan hoc quod aut primum putatur, aut medium, imminentis occidui meta jam limitet, sitque debitus finis indignantis Domini ex conversionis tarditate vocatio; quando quidem ex admonitione rumpendarum in conversione morarum propositum videatur oraculum: Non tardes converti ad Dominum, et ne differas de die in diem; subito enim venit ira ejus, et in tempore vindictae disperdet te (Eccli. V, 8) ; et iterum: Fili, peccasti, ne adjicias iterum, sed et de pristinis deprecare, ut tibi dimittantur; et ne adjicias peccatum super peccatum, et dicas: Miseratio Dei magna est; misericordia enim et ira ab illo (Eccli. XXI, 1) .
PL 17, 1001Aそして、おそらく、人が初めの時あるいは半ばと思っているものを、すでに迫る日没の終点が区切っているかもしれず、回心の遅れに憤る主の呼びかけが、受けるべき終わりとなるかもしれない〔sitque … vocatio の係りは定かでない。主の呼びかけが終わりとなる、と取った〕。回心において遅れを断ち切るよう戒める箇所に、神託が示されているからである。「主に立ち返るのを遅らせるな。日から日へと延ばすな。その怒りは突然来て、報復の時に汝を滅ぼすからだ」(集会の書5:8)。また言う。「子よ、汝は罪を犯した。再び犯すな。以前のことについても赦されるよう祈れ。罪の上に罪を加えて、『神の憐れみは大きい』と言ってはならない。慈しみも怒りも、彼から来るからだ」(集会の書21:1)〔後半の「罪の上に罪を加えて…」は集会の書5:5–7 の句〕。
De poenitentia liber unus 28.3
Nec nos usque ad mortem fieri mancipia patiamur, et demus corpora nostra scelerum ditioni, sed obediamus Apostolo dicenti: Non regnet peccatum in vestro mortali corpore, ut obediatis ei (Rom. VI, 12) ; ut quia peccata deesse non possunt, certe non regnent, hoc est, ne sine respectu evadendi fiat abrupta licentia peccandi.
PL 17, 1001Bまた我々は、死に至るまで奴隷になることを許さず、我々の体を悪事の支配に引き渡すこともせず、使徒の言葉に従おう。「罪が汝らの死ぬべき体を支配して、汝らがそれに従うことのないようにせよ」(ローマ6:12)。罪が欠けることはありえないにせよ、せめて支配しないように、すなわち、逃れることを顧みずに、罪を犯す放縦が歯止めを失うことのないようにするためである。
De poenitentia liber unus 28.4
Aut certe si putat aliquis restare sibi tempus ut peccet, et satiata libidine cum jam imperassent animo corporis vires, tunc ad poenitendi redire judicium, ultimum vitae suae mihi tempus edicat, quo calculante, didicerit, quo insinuante, cognoverit; ut jure sibi, ut ita dicam, de temporis spatio blandiatur.
PL 17, 1001Bあるいは、もし誰かが、罪を犯す時がなお自分に残っていると考え、情欲を満たして体の力がすでに心を支配し終えてから、悔い改めるという判断に戻ればよい、と考えるのなら、彼は私に、自分の生の最後の時を告げてみよ。誰の計算によってそれを学び、誰の知らせによってそれを知ったのかも。そうしてはじめて、時の長さについて自分を甘やかすのも、いわば正当なことになろう。
De poenitentia liber unus 28.5
At cum nobis inopinatus sit exitus terminalis, et vitae nostrae dubia sint ex mortis ignorantia curricula; quomodo sibi quisque superesse ad confitendum tempus existimat, qui temporis sui tempus ignorat, cum utique audiat dicentem Scripturam: Vivens et sanus fateberis, et laudabis Deum, et in partem vades saeculi sancti cum vivis et dantibus confessionem (Eccli. XVII, 27) .
PL 17, 1001Bだが我々には最期の出口は思いがけず、我々の生の歩みは死が知られないために定かでない。それなのに、自分の時の時を知らない者が、どうして告白のための時が自分に残っていると考えるのか。聖書がこう言うのを聞いているはずなのに。「生きていて健やかなうちに汝は告白し、神を賛美し、聖なる世の分け前へと、生きている者たち、告白を献げる者たちとともに入る」(集会の書17:27)。
De poenitentia liber unus 28.6
Dilatio enim temporis confessionem creet, et non desperationem generet; quia exaggeratur in dilato damnatio, qui divinam patientiam pertinaci animositate cogitat.
PL 17, 1001C時の延期は告白を生むべきであって、絶望を生んではならない。頑なな意地で神の忍耐を思い巡らす者は、延期のうちに罰が積み上がるからである。
De poenitentia liber unus 28.7
Quod sancti Noe temporibus docetur effectum, cum per centum annos pertracta patientia implacabilem per mundi ambitum fudit cataclysmum, inundante censura.
PL 17, 1001Cこれは聖なるノアの時代に実際に起こったと教えられる。百年にわたって引き延ばされた忍耐ののち、裁きがあふれて、容赦のない洪水が世界を取り巻いて注がれたのである。
De poenitentia liber unus 28.8
Unde beatus Apostolus ait: An numquid opulentiam bonitatis ejus, et longam patientiam contemnis, ignorans quod Dei bonitas ad poenitentiam te adducit?
PL 17, 1001Cそこで福なる使徒は言う。「汝は、神の善さの豊かさと長い忍耐を侮るのか。神の善さが汝を悔い改めへと導くことを知らずに」。
De poenitentia liber unus 28.9
Tu autem secundum duritiam tuam et cor impoenitens thesaurizas tibi iram in die irae et revelationis justi judicii Dei, qui reddet unicuique secundum facta sua (Rom. II, 4) .
PL 17, 1001D「だが汝は、自分の頑なさと悔い改めない心のゆえに、怒りの日、神の正しい裁きが現れる日に、自分のために怒りを積み上げている。神は各人にその行いに応じて報いる」(ローマ2:4)。