キプリアヌスc. 200–258

Patristica — 教父文献 日本語対訳 › Patrologia Latina › Vol. 4 › De mortalitate

Caput XIX 第XIX章

Cyprian of Carthage · De mortalitate · PL 4, 595A · 4 sectiones

De mortalitate 19.1

1

Denique, ut manifestius divinae providentiae indicia clarescerent quod Dominus praescius futurorum suis consulat ad veram salutem, cum quidam de collegis et consacerdotibus nostris, infirmitate defessus et de appropinquante jam morte sollicitus, commeatum sibi precaretur, adstitit deprecanti et jam pene morienti juvenis honore et majestate venerabilis, statu celsus et clarus aspectu, et quem assistentem sibi vix posset humanus aspectus oculis carnalibus intueri, nisi quod talem videre jam poterat de saeculo recessurus.

PL 4, 595A

実に、未来を知りたもう主が己の民を真の救いへと導きたもうことのしるしを、神の摂理のしるしとしていっそう明らかにするために——我々の同僚であり、ともに司教である者たちの一人が、病に疲れ果て、迫り来る死を案じて自らのために猶予を祈り求めていたとき、祈り求めるその者、すでに息絶えなんとしていたその者のもとに、栄誉と威厳において畏敬すべき、身の丈気高く、顔だち輝かしい一人の若者が立った。人の肉の目をもってしては、傍らに立つこの者をほとんど見ることができなかったであろう。ただ、この世を去ろうとする者だけが、すでにそのような者を見ることができたのである。

De mortalitate 19.2

2

Atque ille non sine quadam animi et vocis indignatione infremuit et dixit: « Pati timetis, exire non vultis, quid faciam vobis? » Increpantis vox est et monentis, qui de persecutione sollicitis, de accersitione securis non consentit ad praesens desiderium, sed consulit in futurum.

PL 4, 595B

そしてその者は、心にも声にもいくばくかの怒りをたたえて呻き、こう言った。「諸君は苦しみを恐れ、去ることを望まない。私は諸君に何をしてやればよいのか」。これは叱り、諭す者の声である。迫害を恐れながら、召し出されることには無頓着な者たちに対して、目先の願いに従うことをせず、将来を図って語る声である。

De mortalitate 19.3

3

Audivit frater noster et collega moriturus quod caeteris diceret. Nam qui moriturus audivit, ad hoc audivit ut diceret. Audivit non sibi ille, sed nobis. Nam quid sibi disceret jam recessurus?

PL 4, 595B

我々の兄弟であり同僚である、まさに死のうとしていた者は、他の者たちに語るべきことを聞いた。実に、死のうとしていた彼が聞いたのは、語るためであった。彼が聞いたのは自分のためではなく、我々のためであった。すでに世を去ろうとしていた者が、いったい自分のために何を学ぶというのか。

De mortalitate 19.4

4

Didicit immo nobis remanentibus, ut, dum sacerdotem qui commeatum petebat increpitum esse comperimus, quid cunctis expediat agnosceremus.

PL 4, 595B

むしろ彼は、この世に留まる我々のために学んだのである。それは、猶予を求めていたあの司教が叱責されたことを我々が知ることによって、すべての者にとって何がふさわしいかを悟るためであった。