Epistula Clementis ad Iacobum 13.1
Οἱ κατηχοῦντες πρῶτον κατηχηθέντες κατηχήτωσαν· ὅτι περὶ ψυχῆς ἀνθρώπων τὸ ἔργον· πρὸς γὰρ τὰς πολλὰς τῶν μανθανόντων γνώμας συναρμόζεσθαι δεῖ τὸν τῶν λόγων ὑφηγητήν.
「教えを授ける者たちは、まず自ら教えを授けられてから、教えを授けよ。なぜなら、この業は人の魂に関わるものだからである。言葉の導き手は、学ぶ者たちの多様な考えに合わせて自らを調えねばならない。」
Epistula Clementis ad Iacobum 13.2
πολυμαθῆ οὖν καὶ ἀνεπίληπτον πέπειρόν τε καὶ δῆλον τὸν κατηχοῦντα ὡς αὐτοὶ ἔσεσθαι Κλήμεντά μετ᾽ ἐμὲ κατηχεῖν μέλλοντα. εἶναι δεῖ, ὡς αὐτοὶ ἔσεσθαι Κλήμεντα μετ᾽ ἐμὲ κατηχεῖν μέλλοντα. πολὺ γάρ ἐστιν ἐμὲ νῦν τὸ κατ᾽ εἶδος λέγειν.
「さて、教えを授ける者は、博識で、非のうちどころなく、円熟し、明らかな者でなければならない——私の後に教えを授けることになるクレメンスが、諸君自身の知るとおり、そうであるように。私が今それをいちいち数え上げて語るのは、あまりに多いことだからである。」
Epistula Clementis ad Iacobum 13.3
πλὴν ἐὰν ὁμονοήσητε, δυνήσεσθε εἰς τὸν τῆς ἀναπαύσεως ἐνεχθῆναι λιμένα, ἔνθα μεγάλου βασιλέως ἐστὶν εἰρηνικὴ πόλις.
「ただし、諸君が心を一つにするならば、安らぎの港へと運ばれて行くことができるであろう。そこには大いなる王の平和な都がある。」