キプリアヌスc. 200–258

Patristica — 教父文献 日本語対訳 › Patrologia Latina › Vol. 4 › De zelo et livore

Caput XII 第XII章

Cyprian of Carthage · De zelo et livore · PL 4, 646B · 5 sectiones

De zelo et livore 12.1

1

Meminisse debemus quo vocabulo plebem suam Christus appellet, quo titulo gregem suum nuncupet. Oves nominat, ut innocentia christiana ovibus aequetur (Joan. X, 2; Matth. X, 16) ; agnos vocat, ut agnorum naturam simplicem simplicitas mentis imitetur.

PL 4, 646B

我々は、キリストが自らの民をどのような呼び名で呼び、自らの群れをどのような称号で名づけられるかを心に留めておかねばならない。主は羊と名づけられるが、それはキリスト教徒の無垢が羊に等しくされるためである(ヨハネ10:2、マタイ10:16)。また子羊と呼ばれるが、それは心の単純さが子羊の単純な本性を模倣するためである。

De zelo et livore 12.2

2

Quid sub vestitu ovium lupus latitat? quid gregem Christi qui se christianum mentitur infamat?

PL 4, 646B

なぜ狼は羊の衣の下に潜んでいるのか。なぜ自らをキリスト教徒だと偽る者はキリストの群れを辱めるのか。

De zelo et livore 12.3

3

Christi nomen induere et non per Christi viam pergere, quid aliud quam praevaricatio est divini nominis, quam desertio itineris salutaris? quando ipse doceat et dicat eum ad vitam venire qui mandata servaverit, et eum esse sapientem qui verba ejus audierit et fecerit, doctorem quoque eum maximum in regno coelorum vocari qui fecerit et sic docuerit (Matth. V, 19) ; tunc praedicanti profuturum quod bene atque utiliter praedicatum fuerit, si id quod ore promitur factis sequentibus impleatur.

PL 4, 646B

キリストの名を身にまといながら、キリストの道を歩まないこと——それは、神の名への背き、救いに至る道の放棄でなくて何であろうか。それは、戒めを守った者が命に至り、御言葉を聞いて行う者こそ賢い者であり、行い、かつそのように教える者こそ天の王国において最も偉大な教師と呼ばれ、そしてまた、良く益となるように宣べ伝えられたことが宣べ伝える者自身の益となるのは、口で約束したことが後に続く行いによって果たされる場合である、と主御自身が教え、告げておられるからである(マタイ5:19)。

De zelo et livore 12.4

4

Quid vero insinuavit crebrius discipulis suis Dominus, quid inter salutaria monita et praecepta caelestia custodiendum magis servandumque mandavit, quam ut eadem dilectione qua discipulos ipse dilexit, nos quoque invicem diligamus (Joan. XIII, 34) ?

PL 4, 646C

主が弟子たちにいっそう頻繁に説き示されたこと、救いをもたらす訓戒と天の戒めのうちで、特に守り、行うべきものとして命じられたこととは、主御自身が弟子たちを愛されたのと同じ愛をもって、我々もまた互いに愛し合うべきことでなくて何であろうか(ヨハネ13:34)。

De zelo et livore 12.5

5

Quomodo autem vel pacem Domini vel charitatem tenet qui, intercedente zelo, nec pacificus potest esse nec charus?

PL 4, 646C

されば、妬みが介在することによって、平和な者にも愛する者にもなりえない者が、どうして主の平和を、あるいは愛を保つことができようか。