De Jejuniis adversus Psychicos 12.1
Jam enim et in ista specie ditati saturatique regnatis (I Cor., IV, 8), non delicta incusantes, quae jejuniis elimentur, nec revelationum scientia indigentes, quae xerophagiis extorqueantur, nec bella propria metuentes, quae stationibus discutiantur.
PL 2, 969Bというのも、この点でも諸君は、富み、飽き足りて、すでに治めているからである(一コリント4:8)。断食によって拭い去られるべき罪を責めることもなく、クセロファギアによって引き出されるべき啓示の知識に事欠くこともなく、駐屯によって払いのけられるべき自らの戦いを恐れることもない。
De Jejuniis adversus Psychicos 12.2
Ut ab Joanne Paricletus obmutuisset, ipsi nobis Prophetae in hanc maxime caussam extitissemus: jam non dico ad exorandam Dei iram, nec ad impetrandam tutelam ejus aut gratiam, sed ad praemuniendam per nosmetipsos novissimorum temporum conditionem, indicentes omnem ταπεινοφρονησιν, cum carcer ediscendus, et fames ac sitis exercendae, et tam inediae quam anxii victus tolerantia usurpanda sit, ut in carcerem talis introeat Christianus, qualis inde prodisset; non poenam illic passurus, sed disciplinam; nec saeculi tormenta, sed sua officia; eoque fidentior processurus ad certamen e custodia abusus, nihil habens carnis, sic ut nec habeant tormenta materiam; cum sola et arida sit cute loricatus, et contra ungulas corneus; praemisso jam sanguinis succo, tanquam animae impedimentis, properante jam et ipsa, quae jam saepe jejunans mortem de proximo norit: plane vestrum est in carceribus popinas exhibere martyribus incertis, ne consuetudinem quaerant, ne taedeat vitae, ne nova abstinentiae disciplina scandalizentur, quam nec ille Pristinus vester non christianus martyr attigerat; quem et facultate custodiae liberae aliquandiu fartum omnibus balneis quasi baptismate melioribus et omnibus luxuriae secessibus quasi Ecclesiae secretioribus et omnibus vitae istius illecebris quasi aeternae dignioribus, hoc puto obligatum ne mori vellet, postremo ipso tribunalis die luce summa condito mero tanquam antidoto praemedicatum, ita enervastis, ut paucis ungulis titillatus, hoc enim ebrietas sentiebat, quem Dominum confiteretur interroganti praesidi respondere non potuerit amplius.
PL 2, 970Aたとえパラクレートスがヨハネ以来沈黙していたとしても、我々自身が我々にとっての預言者として、まさにこの目的のために立ち上がったことだろう。もはや、神の怒りをなだめるためだとか、神の守りや恩寵を得るためだとは言わない。むしろ、我々自身の手で、終わりの時の境遇に備えるためである。あらゆる謙遜さを課しつつ——牢獄を体で覚え込み、飢えと渇きを訓練し、絶食にも乏しい食にも耐える忍耐を身につけねばならないのだから——それは、キリスト教徒が牢獄に入るときと、そこから出るときとで、同じ姿であるためである。そこで受けるのは刑罰ではなく規律であり、この世の拷問ではなく、自らの務めである。かくして彼は、この拘留をこのように用いた上で、いっそう確信を持って闘いへと進み出るであろう。肉に何も持たぬゆえに、拷問さえもそこに材料を見出せない。乾いた皮膚だけを鎧として身にまとい、鉤爪に対しても角のように硬くなっているのだから。血の潤いは、魂の荷駄であるかのように、すでに先へ送り出されており、魂自身もすでに急いでいる——たびたび断食してきて、死を間近に知っているからである。確かに、まだ確証もない殉教者たちのために、牢獄に酒場さながらの食卓を整えてやるのは、諸君のすることである。彼らが日頃の慣習を恋しがらぬように、生に嫌気が差さぬように、新奇な禁欲の規律に躓かぬようにというわけである——その規律には、諸君のあのプリスティヌス、キリスト教徒でもない殉教者でさえ、手を触れたことがなかったのに。諸君は、自由な拘留の特権によって、彼をしばらくの間、あらゆる湯浴み——まるで洗礼よりも優っているかのように——と、あらゆる放蕩の隠れ家——まるで教会よりも秘められているかのように——と、あらゆるこの世の生の誘惑——まるで永遠の生よりも値打ちがあるかのように——で満腹させ、それによって、思うに、彼が死を望まぬよう縛りつけた上で、最後には、法廷その日、真昼日中に、香りづけした酒を解毒剤であるかのように前もって服ませ、こうして彼をすっかり弱らせてしまった。それゆえ彼は、わずかな鉤爪でくすぐられただけで——というのも酔いのせいでその程度しか感じられなかったのだから——どの主を告白するのかと問う総督に、もはや答えることができなかったのである。
De Jejuniis adversus Psychicos 12.3
Atque ita de hoc jam extortus, cum singultus et ructus solos haberet, in ipsa negatione digessit. Ideo sobrietatis disciplinam qui praedicant pseudoprophetae, ideo haeretici qui observant. Quid ergo cessatis Paracletum, quem in Montano negatis, in Apicio credere?
PL 2, 971Aそしてこの点ですでに拷問にかけられた彼は、しゃっくりとげっぷしか出せぬまま、まさにその否認のうちに消化してしまった。それゆえ、節制の規律を宣べ伝える者は偽預言者であり、それを守る者は異端者だ、というわけか。それならば諸君は、モンタヌスにおいて否むパラクレートスを、アピキウスにおいて信じることを、なぜためらうのか。
De Jejuniis adversus Psychicos 12.4
Praescribitis constituta esse solemnia huic fidei scripturis vel traditione majorum, nihilque observationis amplius adjiciendum, ob illicitum innovationis. State in isto gradu si potestis.
PL 2, 971B諸君は抗弁する——この信仰のための厳粛な定めは、聖典によって、あるいは祖先の伝承によって定められたのであり、それ以上の遵守を付け加えてはならない、新奇なことは許されないのだから、と。できるものなら、その立場に踏みとどまるがよい。