アレクサンドリアのディオニュシオスc. 190–265

Patristica — 教父文献 日本語対訳 › Patrologia Latina › Vol. 5 › Epistola II

Caput III 第III章

Dionysius of Alexandria · Epistola II · PL 5, 119A · 3 sectiones

Epistola II 3.1

1

Cum sit splendor lucis aeternae, prorsus et ipse aeternus est. Luce enim semper existente manifestum est et splendorem semper exsistere: eo quippe lux esse intelligitur, quod splendeat, ac fieri nequit ut lux non luceat. Rursum enim ad exempla veniamus.

PL 5, 119A

彼は永遠の光の光輝であるから、彼自身もまったく永遠である。光が常に存在する以上、光輝も常に存在することは明らかである。なぜなら、光が光であると理解されるのはまさに輝くという点によってであり、光が輝かないということはありえないからである。さて再び実例に立ち返ろう。

Epistola II 3.2

2

Si sol est, est quoque splendor, est et dies: horum si nihil est, multum abest ut sol adsit. Quod si sol aeternus esset, dies quoque numquam deficeret. Nunc autem (neque enim ita se res habet) dies sole incipiente incipit, ac desinente desinit.

PL 5, 119A

もし太陽があれば、光輝もあり、昼もある。これらのうちどれもなければ、太陽が現にあることからはほど遠い。もし太陽が永遠であったなら、昼も決して尽きることがなかったであろう。しかし実際には(事実そうではないので)、昼は太陽が始まるとともに始まり、太陽が終わるとともに終わる。

Epistola II 3.3

3

Deus autem aeterna lux est, quae neque incoepit, neque deficiet unquam. Ipsi ergo praelucet ac coexsistit aeternus splendor, qui sine initio exsistens et semper genitus, ante eum emicat, quique est ea sapientia, quae dicit, Ego eram qua gaudebat: et delectabar quotidie ante faciem ejus omni tempore (Prov. VIII, 30) . Et paulo post sermonem de eodem sic prosequitur:

PL 5, 119B

しかし神は永遠の光であり、始まったこともなければ、いつか終わることもない。それゆえ、永遠の光輝が神の御前に輝き、神と共に存在する。この光輝は、始まりなく存在し、常に生まれた者であって、神の御前に輝き出る。そしてこの光輝こそは、「私は彼が喜びとするところの者としてあった。日々、いかなる時にもその御顔の前で喜んでいた」(箴言8:30)と言う知恵である。そして少し後、同じ事柄についての言葉を次のように続けている。