Epistula ad Diognetum 1.1
Ἐπειδὴ ὁρῶ, κράτιστε Διόγνητε, ὑπερεσπουδακότα σε τὴν θεοσέβειαν τῶν Χριστιανῶν μαθεῖν καὶ πάνυ σαφῶς καὶ ἐπιμελῶς πυνθανόμενον περὶ αὐτῶν, τίνι τε θεῷ πεποιθότες καὶ πῶς θρησκεύοντες αὐτὸν τόν τε κόσμον ὑπερορῶσι πάντες καὶ θανάτου καταφρονοῦσι καὶ οὔτε τοὺς νομιζομένους ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων θεοὺς λογίζονται οὔτε τὴν Ἰουδαίων δεισιδαιμονίαν φυλάσσουσι, καὶ τίνα τὴν φιλοστοργίαν ἔχουσι πρὸς ἀλλήλους, καὶ τί δή ποτε καινὸν τοῦτο γένος ἢ ἐπιτήδευμα εἰσῆλθεν εἰς τὸν βίον νῦν καὶ οὐ πρότερον: ἀποδέχομαί γε τῆς προθυμίας σε ταύτης καὶ παρὰ τοῦ θεοῦ, τοῦ καὶ τὸ λέγειν καὶ τὸ ἀκούειν ἡμῖν χορηγοῦντος, αἰτοῦμαι δοθῆναι ἐμοὶ μὲν εἰπεῖν οὕτως, ὡς μάλιστα ἂν ἀκούσαντά σε βελτίω γενέσθαι, σοί τε οὕτως ἀκοῦσαι, ὡς μὴ λυπηθῆναι τὸν εἰπόντα.
至って優れたディオグネトスよ、お前がキリスト教徒の敬神を学ぶことに並々ならず熱心であり、また、彼らがいかなる神に信頼を置き、いかに礼拝することによって、皆が世を見下し死を軽んじ、ギリシア人が神々と見なしている者どもを神とも思わず、ユダヤ人の迷信も守らず、互いにいかなる情愛を抱いているか、そして、この新しい種族ないし営みが、なぜ今になって、以前にはそうではなかったのに、人の生に入り込んできたのかを、いかにも明らかに、また念入りに問い尋ねているのを、私は見ている。それゆえ私はお前のこの熱意を歓迎し、また、我々に語ることも聞くことも共に供給してくださる神に、私には、お前が聞いてこの上なく善くなるように語ることが与えられ、お前には、語る者が悲しむことのないように聞くことが与えられるようにと、願う。