Elogia Symmachiana 2.0.1
O linguam miro verborum fonte fluentem,Romani decus eloquii, cui cedat et ipse.Tullius! has fundit dives facundia gemmas.Os dignum aeterno tinctum quod fulgeat auro,Si mallet laudare Deum, cui sordida monstraPraetulit, et liquidam temeravit crimine vocem.
PL 18, 143Aああ、言葉の不思議な泉から流れ出る舌よ、ローマの雄弁の誉れよ、この舌にはトゥッリウス自身も譲るであろう。豊かな弁舌は、これらの宝玉を注ぎ出す。永遠の金に染められて輝くにふさわしい口よ、もし神を称えることを選んだなら。だがこの口は、神よりも汚らわしい怪物たちを選び、澄んだ声を罪過で汚した。
Elogia Symmachiana 2.0.2
Haud aliter quam si rostris quis tentet eburnisCoenosum versare solum, limoque madentesExcolere aureolis si forte ligonius ulnas.Non vereor ne me nimium confidere quisquamArguat, ingeniique putet luctamen inire.Sum memor ipse mei, satis et mea frivola novi.
PL 18, 143Aそれはあたかも、象牙の鋤先〔rostris の字義は「嘴」〕で泥だらけの土を耕そうと試みる者のよう、あるいは、泥にまみれた腕で金の小さな鍬〔底本は ligonius。ligonibus と読む〕を振るうのにも等しい。私は恐れない、誰かが私を、あまりに自信過剰だと責め、才知の争いに踏み込もうとしていると思うことを。私は自分を忘れてはいない。自分の取るに足らぬ作がどの程度かも、十分に知っている。
Elogia Symmachiana 2.0.3
Non ausim conferre pedem, nec spicula tantaeIndocilis fandi conjecta lacessere linguae.Illaesus maneat liber, excellensque volumenObtineat partam dicendi fulmine famam.
PL 18, 143B私は、足を交えて挑もうとは思わない。これほどの舌が投げつけた槍に、語ることに不慣れな私が挑みかかることもしない。その書は無傷のままであれ、卓越した巻は弁論の雷で得た名声を保て。